Hanenwurger

Vlaamse fijnkost voor selectieve humour-hunters: Kijk eens op de Doos wordt mogelijk heruitgezonden. Niks is nog zeker maar met de nodige marsen in Brussel, blokkades in de Reyerslaan, gegijzelde programmadirecteurs bengelend aan de VRT-toren en eventueel wat flyeren zou de reeks opnieuw uitgezonden moeten worden.Kijk eens op de Doos was het tweede project van PDW (Patrick De Witte), een man met een cheek voorzien van een flinke lap tongue. Persoonlijk heb ik aan deze reeks ook de beste herinneringen. De humor is verfrissend, absurd, maar vooral: rààk. Sketches waarover menig meerwaardezoekend comedy-liefhebber starend voor de buis prevelt: “Dit is het…”

Eerder project van PDW was zijn tv-debuut (comedy-wise) Spike en later (na KEODD) De Vloek van Vlimovost. Ik heb de indruk dat Spike indertijd wat aan koudwatervrees leed, maar met Kijk eens op de Doos gaf het PDW Vlaanderen wat het verdiende: een snoeiharde comedy-schrobbering. Een grote troef van dit soort komedie is dat de “tee-veestapel” het moeilijker kan vatten, wat het programma iets elitair geeft. Een beetje zoals een album van een underground-band die je met niemand deelt omdat het jouw wereld is, die je wars wil houden van ‘gematigden’.

De Vloek van Vlimovost borduurde wat voort op zijn voorgangers, maar schuwde geenszins nieuwe succesvolle experimenten in de komediesector. Ik denk hierbij vooral aan de talloze metaforen toegedicht aan Fortuna in het Orakel. De pointe zit hem (wat mij betreft) meer in de lyrische betuigingen aan Fortuna dan in haar werkelijke voorspellingen. Ook de “… ‘t is al een beetje in mijn broek!“-sketches zijn goud. Toch blijft Kijk eens op de Doos een beetje mijn ‘klassieker’.