Hanenwurger

De opkomende zon kleurde de steppen van het Moskouse achterland goudgeel.
De datsja in Novo Ogarjevo, een vijftigtal kilometer boven Moskou lag er nog verlaten bij, en de huisheer zat met de vingertoppen op elkaar vanuit z’n Corbusier de vlakte te overzien, terwijl zich sardonische plannen vormden in z’n hoofd.

Het was half acht, hij had z’n dagelijkse 15 km gelopen en wachtte nu op z’n coach voor de wekelijkse bokstraining.

‘Misschien kan ik ze meenemen op berenjacht, dat is alweer een tijdje geleden’ dacht hij, ‘dat zal hun politiek correct denken danig choqueren en de publieke opinie thuis zo’n knauw geven dat ze nooit nog een voet op de Russische steppe willen zetten’.
Hij deed het geregeld met buitenlandse gasten, beestje vol vodka gieten, jager in spe ook, en een ‘toevallige’ ontmoeting tussen de twee regelen in het stukje achtertuin dat verstedelijkte westerlingen algauw als een echte wildernis aanzien. Succes gegarandeerd en de gast dronken van trots en dol van geluk over z’n teruggevonden oerinstinct en eeuwig verloren gewaande mannelijkheid.
Nu de beren eindelijk hun langverwachte winterslaap begonnen waren, kon het geen probleem zijn er eentje te vangen en als lokaas uit te zetten.
Zelf had hij het niet nodig, zo’n dronken gevoerde prooi. In z’n KGB jaren had hij bijna eigenhandig de volledige Karelische populatie uitgeroeid. Daar kon Hemingway nog wat van opsteken.

‘Wat had ik graag Hemingway gekend’, dacht hij, ‘daar zou ik veel van geleerd hebben’, diepzeeduiken, jacht op groot wild en vrouwen, en meer drinken dan goed is voor een enkeling, kortom, een echte vent. Een man van zijn kaliber en de volstrekte tegenpool van de gasten die hij diezelfde namiddag op de koffie verwachtte. Die De Gucht kon er nog mee door, OK, hij droeg enkel gouden manchetknopen op een gouden uurwerk en z’n broeksriem mocht enkel bruin als ook de schoenen dat waren. Maar dat getuigde van stijl, en een echte vent heeft stijl. Dat had die andere Amerikaanse schrijver gezegd, over diezelfde Hemingway, dat hij zelfs nog z’n hersenen uit z’n kop kon schieten met meer stijl dan de gemiddelde Antwerpse modenicht.
Ook was die De Gucht niet bang om lager dan hemzelf – op z’n eigen ranglijstje van politieke belangrijkheid geklasseerde wereldleiders – grof te schofferen. Dat wordt nog lachen, met die Karel.
Maar Verhofstadt, nee, daar had hij het niet voor, dat stuk onbenul had het al aangedurfd een eerdere uitnodiging af te zeggen, met het excuus dat hij de gemeenteraad van z’n thuisstad Gent moest bijzitten. Als Gent echt belangrijker was dan een ontmoeting met de Peterburgse tsaar, de grote beer, leider van de machtige Russische Federatie, dan zou hij het merken ook…

De gesprekken verliepen niet zo vlot. De gastheer, die vlot zes of zeven talen machtig is, bleef consequent volharden in het Russisch. Nu hoeft dat met tolken erbij geen probleem te zijn, maar qua intimidatie en zich superieur opstellen kan het tellen.
En Guy keek naar Vladimir als een schoothondje dat net met z’n smoeltje in het plasje pis op het nieuwe parket is geduwd. De Tsjetsjeense kwestie liet hij wijselijk links liggen, en als hij het toch aandurfde z’n bekommernis te uiten over de moord op journaliste Anna Politkovskaja, werd hij ferm en agressief toegebeten dat het onderzoek lopende is.

Er werd voornamelijk over gas gepraat, daar in de buurt van Moskou, en over diamanten.
Het Russische staatsbedrijf Gazprom is met 55 miljard kubieke meter per jaar de grootste speler op de Europese markt, en Verhofstadt ziet mogelijkheden voor België als transitland.
En zo slikte de Belgische delegatie alle kritiek inzake mensenrechten, xenofobie en eenzijdig bestuur braafjes in in het vooruitzicht van betaalbaar Russisch gas en andere commerciële voordelen.

Poetin was tevreden, en belde z’n goeie kameraad Joeri op, burgemeester van Moskou en auteur van de gevleugelde woorden dat hij niet tegen de geplande gayparade in Moskou was wegens discriminatie of vervolging, maar enkel om het willen controleren van de wild rond zich heen woekerende homoseksuele propaganda…

Kortom, een èchte vent.