Hanenwurger

“Stop Making Sense” van The Talking Heads staat geboekstaafd als een van de beste concertfilms ooit.
Dit door mensen die er ongetwijfeld meer van kennen dan mezelf, dus dacht ik van even de proef op de som te nemen (waar nàm je die proef ?) en begaf me op ene mistige novemberdag richting onze glorieuze stedelijke bibliotheek, om te zien “what all the fuss was about”.

Ik kende Talking Heads enkel van hun radiohits ‘Psychokiller’, ‘Burning down the house’, en ‘Once in a lifetime’, heb ook ergens een soloplaat van David Byrne liggen (‘Rei Momo‘, David Byrnes silly teksten over Latijns-Amerikaanse muziek, happy !), en de groep stond geklasseerd in m’n ellenlange lijst van bands die sowieso klassiekers zijn (the classics never grow out of style), maar waarvan het werk nog verder diende uitgediept. Bij deze…

Na exact 1 uur en 25 minuten, of 16 nummers was ik bekeerd (al was ik een makkelijk slachtoffer)! Twee dagen later heb ik de cd van dit optreden gezocht, gevonden èn gekocht op ebay (1 euro, bedankt whiskeydude voor het koopje), en al hun albums staan in het wachtlijstje voor latere aanschaf.

Het optreden begint met David Byrne die met akoestische gitaar en cassettespeler het volledig lege podium (in een soort hangar/sporthal) komt opgestapt, en een ultrastrakke en sobere versie van Psychokiller brengt, enkel begeleid door z’n cassettespelertje, waarop het bezwerende ritme staat. David Byrne staart met wijd opengesperde ogen de zaal in, beweegt z’n hoofd op de beat als een nerveuze kip met schijndracht, en zingt met z’n neurotische stemmetje het nummer fenomenaal sec.

In het tweede nummer ‘Heaven‘ komt bassiste Tina Weymouth het podium opgestapt, en zij is nog een reden om deze film uit te kijken. Haar verfijnde danspasjes en off-beat hoofdknikjes zijn supersexy, al ben ik in deze misschien niet geheel objectief, vrouwelijke bassistes zijn namelijk helemaal mijn ding (zoek het pleonasme).
Per nummer komt er een muzikant bij, en het podium wordt terzelfder tijd opgebouwd, en tegen het vijfde nummer (Slippery people) is de band compleet, iedereen zingt, danst, speelt en rent heen en weer, ze wisselen van instrumenten en van kledij, en ze amuseren zich te pletter.

Een zwart doek zakt neer achter de groep, en ze zijn vertrokken voor nog 10 nummers, waarvan ieder nummer wel iets speciaal toevoegt aan het optreden.

Zo spelen ze tijdens ‘Making flippy floppy’ tegen een felrode achtergrond, waarop nietszeggende woorden worden geprojecteerd: ‘onion’, ‘pig’, ‘drugs’, ‘air conditioned’. Tijdens ‘Naive melody’ wordt er een gezellige huiskamer opgebouwd op het podium, en David Byrne doet een eenzaam dansje met een staande lamp.

Home is where I want to be, pick me up and tie me down

In ‘Once in a lifetime’ zien we David Byrnes beste Woody Allen/Elvis Costello imitatie, en na het door Tina Weymouth gezongen ‘Genius of Love’ komt David Byrne tijdens ‘Girlfriend is better’ het podium opgestapt in een veel te groot pak, eentje dat z’n extreem obese broer waarschijnlijk gebruikt tijdens z’n jaarlijkse work-out. Door het oversized pak dat enkele fracties van een seconde later beweegt dan hijzelf tijdens z’n spastische bewegingen, lijkt het alsof er een soort van slecht bestuurde robot staat te dansen.

Ze spelen zo intens en energiek dat je niet anders kan dan denken dat het wel moet met behulp van een berg coke of ander geestverruimend middel moet geweest zijn. Ofwel is keybordspeler Bernie Worrell werkelijk zo’n supervrolijke frans die botoxglimlachgewijs de wereld constant toelacht, ofwel is daar meer poeder in het spel.
Ook David Byrne zelf lijkt bij momenten zo op te gaan in zijn psychohead-act dat het bijna freaky is.

Conclusie : alweer een zeer leuk filmpje ontdekt dat ik zeker op de kop zal tikken als ik het ergens tegenkom, en een band waar ik dringend meer moet van leren kennen.

Het andere woorden, ’t gaat weer geld kosten. Ik hoop ondertussen van U hetzelfde.

U kan beschikken.

Everyone is trying to get to the bar. The bar, it is called Heaven. Heaven is a place, where nothing ever happens.