Hanenwurger

Nu onze Reizenaar terecht Peter Slabbynck naar voren heeft geschoven als officiële Hanenwürger-Bard is de tijd zeer rijp voor het benoemen van een huisdichter. Want onze organisatie kan niet genoeg bezwangerd worden met de schone kunsten van ons prachtige taalgebied. Dat laatste gewauwel is met name (een) onzin.

Omdat die Slabbynck inderdaad nog heibel kan gaan schoppen over betalingen, portretrecht en ander kapitalistisch gezever dring ik erop aan om een dode te nemen als vertegenwoordiger der Hanenwürgerpoëzie. Het liefst iemand zonder al te veel bekendheid en overgebleven familieleden. Wie anders dan de getikte Jan Arends kan ik voordragen?

Waarom onze Jan?

De redenen zijn legio, maar om de mensheid te overtuigen van mijn eeuwige gelijk zal ik wat feiten ‘publiceren’ die volstrekt in overeenstemming zijn met de Hanenwürgerdoctrine.

1. Jan Arends werd op 13 februari geboren in Den Haag.

Na een Vlaamse Bard moeten we in deze multinationale organisatie een (weliswaar overleden) Ollander benoemen. En dode Hollanders zijn een stuk rustiger dan levende.

2. Jan ging van zijn 8ste tot zijn 13de naar de (antroposofische) Vrije School. Jan ontwikkelde zich als een prima buitenstaander wat hem op wagonladingen pesterijen kwam te staan. Frustratie tekende zijn latere werk. Dat kun je wel indenken.

Onze organisatie is gebaseerd op pesterijen en frustraties. Menig bezoeker van onze site verhangt uit frustratie zijn parkiet, zusje of schoothondje van de buren.

3. Zijn halve schrijversleven heeft Jan in internaten, gestichten en observatieklinieken doorgebracht. De wereld om hem heen botste met zijn eigen ik en bovendien had een joekel van een alcoholverslaving hem in zijn greep.

Hanenwürger botst tevens met de wereld, als een op hol geslagen goederentrein tegen een losgeslagen psychiatrisch patiënt.

4. Jan leed aan querulantenwaan.

Wij Hanenwürgers zijn dol op woorden die beginnen met een Q.

5. Arends was als buitenstaander zo melancholisch als een zwaarbewolkte valavond op de Lekboulevard te Nieuwegein. Zonder het prettige van de melancholie natuurlijk. De Lekboulevard is namelijk zowat de lelijkste plek die god onder de zon heeft geschapen.

Alleen ware buitenstaanders zouden nooit in Nieuwegein gaan wonen!

6. Het volgende gedicht:

Niet god
is god
maar ik
ben god.

ik ben
de schepper
van god.

Ik
heb hem gemaakt
van wat ik ben.

Ik heb hem
gemaakt van mijn taal
toen ik taal werd.

Hij is
het weten van mij.

Zo is god
van mij.

Ik heb
mij god gemaakt.

Voor enige Megalomanie draaien wij onze hanenpoten niet om.

7. In 1974 gooide Jan zich uit pure ellende van zijn flat in Amsterdam. Jan was inmiddels als poëtische mafkees een ware bekendheid. Nog datzelfde jaar zou hij de befaamde Multatuliprijs uitgereikt krijgen. Omdat het doel van de prijs, het bevorderen van scheppende kunst, weinig meer van toepassing was op Jan werd de prijs toch maar niet aan hem toegekend. De kortzichtige klootzakken besloten de prijs maar helemaal niet uit te reiken. Blijkbaar bevordert niemand de scheppende kunst beter dan een suicidaal.

Stoppen voordat je je hoogtepunt hebt bereikt, het zou zomaar een motto van ons kunnen zijn. We adviseren dit al tijden aan verdoemde TV-sterren, politici, columnisten en weblogs.

Dat Jan een voorbeeld voor velen mag blijken!