Hanenwurger

Bij gebrek aan luchtwaardige kisten uit onze eigen kazerne zijn we aangewezen op de publieke luchtbrug naar IJsland. Na een drietal uur op een vlucht met voedsel waarmee veehouders niet wegkomen als ze daarop betrapt worden, komen de eerste aardekluiten in zicht. De kleine eilandjes, klifjes eigenlijk, in de zee waren het eerste voorbeeld van hoe onsamenhangend het IJslandse landschap kan zijn. Het weer is grijs en guur en de luchthaven van Keflavik tracht zich te troosten met het donkere, bruingroene landschap waarin het gelegen was. We grissen snel onze bagage van de lopende band zodat de douane geen kans heeft om wat lastig te doen. Hun opmerking zou evenwel zijn dat we geen wapens bijhebben en dus in regel zijn, maar mijn antwoord dat mijn hele lichaam een dodelijk wapen is, gevolgd door het zuchtend geluid van een panfluit en Chinees snaargetokkel zou misschien wel voor een klein oponthoud gezorgd kunnen hebben. Een klein oponthoud, want de douaniers zouden tijdens het korte geworstel snel doorhebben dat een sponsdier met rugklachten de gevechtsport beter beheerst dan ik.

Dus onmiddellijk die bus op naar Reykjavik waar de herberg Alba de loper voor onze stamplaarsjes uitrolt. Twee dagen zullen we er blijven, en het waren ook de enige twee dagen in die vier weken dat we ons slapend in een gebouw zouden bevinden. Eens de bagage gelost is in de kamer en onder hoogspanning wordt geplaatst tegen nieuwsgierige kinderen, verkennen we de stad. We gaan rechtstreeks op de kustlijn af en stoten op het bekende beeldhouwwerk van het vikingschip Sólfar gemaakt door de beeldhouwer Jon Gunnar Arnason. Meteen was de toon van onze culturele strooptocht gezet. Verder bezoeken we nog onder andere het Perlan en de Hallgrimskirkja.

De dag daarop verkennen we een groot deel van de kustlijn en marcheren we van de oude tot aan de nieuwe haven. Een plotse, vrij krachtige beweging in het water nabij de oude haven doet me vermoeden dat er óf een grote vis onder de waterspiegel schuilt, óf dat een meeuw er zonet het loodje bij neergelegd heeft met een trombotische duik als gevolg. We laten het ongemoeid en zetten onze gang onverminderd voort. Het glasgroene water klotst tegen de rotsige dijk, de mist stuift rond de bergtoppen en de zon gloeit onvoelbaar over de stad. Ik besef opeens dat dit de beste vakantie zal worden sinds jàren.

Na een verkwikkende nachtrust schieten we ons naar de keuken en ik beslis om meteen maar te hamsteren – rechtstreeks in de maag weliswaar. Een lichte vorm van nervositeit projecteert taferelen van gescheurde tenten, donkere regenwolken en uitgemergelde baardmensen met gierende honger in mijn neurotische brein, in het zwart/wit op de tonen van Dead Factory! Later zal duidelijk worden dat dergelijke gruwelscènes zich niet gauw afspelen op IJsland. Toch niet tijdens de zomer.

We halen de geprezen buskaart van Trex waarmee je de hele kust kan afrijden – om IJsland heen dus. En daarna stappen we zo’n bus op die ons in Borgarnes zal achterlaten. Eens aangekomen klikken we onze rugzakken van gemiddeld twintig kilo vast en banen ons, met behulp van vage richtlijnen, een weg naar een camping langs het motel ‘Venus’, gelegen tussen het verlaten strand van Borgarnes en de zwarte, pyramide-vormige bergen. ‘Strand’ is in IJsland veelal een plaats met zwart zand, rotsige kliffen, allerlei rare keien en kletterende watervalletjes hier en daar. Op dergelijke stranden tref je gelukkig nooit toeristen aan. De tocht naar de camping is ongeveer vier kilometer. Voor vele backpackers een peulenschilletje. Voor mij is het heen en weer trekken van het stuk met die rugzak een korte geschiedenis van pijnscheuten, verlatingsangst en hallucinaties door zuurstoftekort. Maar ik sleur me erdoor. Het zijn immers de eerste dagen van avondlijke wandelingen met wonderbaarlijke ontdekkingen en van slapen in de vrije natuur. Heerlijk!

De IJsland-expeditie trekt zich op gang.

De bergflank aan de zee-inham te Borgarnes. ©2007 Piet Goethals