Hanenwurger

Trotse parttime misantropen zoals ik, hebben wonderbaarlijk genoeg de neiging om zo af en toe naar buiten te gaan. Is het niet voor voedsel, medicijnen of de wasserette dan wel voor Vinyl. Dat klopt, Choinowski is een platenjunkie. Wat koorknaapjes zijn voor priesters, zijn elpees voor rare snijbonen. Al zal ik het niet gauw wagen om mijn schobbejak door het gaatje van zo’n grammofoonplaat te hengsten. De mensen zouden raar opkijken.

Een mooie plek om mijn enge hobby te botvieren is de platenzaak. Ooit heb ik wel eens in verwarring een fruitboer lastig gevallen met de vraag wanneer de nieuwe ‘Black Grape‘ uit kwam, wat resulteerde in een akelig handgemeen. De man hield niet van ‘anarchistische’ humor en nog minder van Britpop, de fascist. Met blauwe bonen liep ik naar de Oudegracht, alwaar de platenzaak Da Capo erbij lag alsof de Turken nooit voor de poorten van Wenen hadden gestaan. Binnen was het niet anders. De gierachtige uitbater zat rustig een boek te lezen. En zou hij niet lezen, dan zou hij vast een praatje zitten te maken met één van de vele junkies die regelmatig de winkel overvallen met dringende vragen als: “Ik zoek de originele Smile-LP van The Beach Boys” en “heb je misschien 50 cent voor me?”. Zelf heb ik ooit nog eens een Postbank overvallen met de vraag of ik wat postbankenveloppen mocht hebben. Ik kreeg ze nog mee ook!

Enfin, Inmiddels had de platenbaas iemand gevonden die een monoloog van 23 minuten over een LP van Captain Beefheart wilde aanhoren. Kortom de sfeer was er waarlijk gemoedelijk. De trouwe luisteraar droop tenslotte af. Tot wanhoop gedreven, sloeg hij buiten een studente op haar muil.

Zelf kocht ik, zonder al te veel woorden vuil te maken, een beroemde plaat van The Clash. Ik was zo stom om te vragen om een plastic zak. Zodoende ontstond er een monoloog over thermoplastfabricage. En even later een discussie omdat een vent in een Pixies-shirt zich ermee was gaan bemoeien. Toen ik ‘s avonds uitgeput thuis kwam, bekeek ik nog het einde van de hockeywedstrijd Albanië – Noord Korea, waarna ik London Calling opzette. Nog voordat ik de prachtige hoes kon bewonderen besloot mijn Albanese buurman me zijn huis uit te jagen. Die Vinex-woningen lijken toch verdomd veel op elkaar tegenwoordig. En punkliefhebbers zijn er zo dun bezaaid als de flora.

Omdat Hanenwürger geen reclame maakt (we sponsoren wel de apocalyps) zal ik u een beschrijving van de winkel en wat er te krijgen valt verder besparen. Maar liefhebbers van rond vinyl met groeven en een gat erin kan ik onder zachte dwang deze zaak aanbevelen. Een praatje maken met ‘de gier’ kan ook geen kwaad, maar zorg ervoor dat u een pak boterhammen bij u hebt.