De minst toeristische gebieden zijn de mooiste, zeggen ze wel eens. Klopt volledig. Misschien zijn deze plaatsen niet de meest indrukwekkende bezienswaardigheden, maar wel de mooiste – er ís een verschil. Breiðdalsvík is één van de mooiste streken die we tijdens de hele reis zullen aandoen. Tijdens de busrit naar Breiðdalsvík worden onze levens toevertrouwd aan een relaxte kettingroker met een voetbaltruitje van het Zweedse elftal. Ik weet dat het er in deze streken totaal anders aan toe gaat, maar ik zie mezelf nog niet meteen in een voetbalshirt van Der Mannschaft snel even de nachtwinkel inlopen. Het is ook in Breiðdalsvík dat we tijdens een zwempartij allerlei speelgoed toegeworpen worden door de uitbaters, als waren we een drietal klepperende tuimelaars die er kunstjes mee wisten.
Maandagmorgen 9u45, tentzeil inpakken en rugzak strak dichtgespen. Mývatn was indrukwekkend, but the show must go on. De bus zoeft ongehinderd door enig verkeer naar Egilsstaðir. We doorkruisen dorre vlakten en grauwe lavawoestijnen. In de verte is een handvol tafelbergen te zien. Het is een vrij lange rit en ieder probeert op zijn manier de indruk te geven dat hij niet aan het indommelen is. Ik zit zogezegd naar buiten te turen, maar het gezicht moet vreselijk zijn voor de andere verkeersgebruikers die mijn ware gelaat zien. Ik weet niet welke uitdrukking ik op mijn gezicht heb als ik slaap, maar als ik tijdens het ontwaken de beslagen ruit en de lichte tinteling in mijn rechteroog gewaar wordt, reken ik niet op geruststellend nieuws. In Egilsstaðir wisselen we van busmaatschappij. Vanaf nu zal Guðmundur Tyrfingsson de fakkel overnemen van Trex voor de rest van de reis, het zuidelijke deel van IJsland.
Ik kan amper wachten om uit Egilsstaðir verlost te worden. Niettegenstaande het jonge stadje als een soort van IJslandse belofte gezien wordt, doet het mij wat aan de tristesse van bepaalde Belgische kustgemeenten denken. Er bevindt zich een luchthaven, universiteit en een ziekenhuis. Het is ook de grootste stad van Oost-IJsland, dat wel. Maar ik heb de bushalte en de aanpalende camping gezien en ja, daarop baseer ik de totaalindruk van de ganse stad. Uiteindelijk komt een appelblauw-zeegroene bus opgereden met in grote letters ‘Guðmundur Tyrfingsson’. Ik twijfel nog even of het wel degelijk onze bus is want er staat een gigantische golfer afgebeeld op de flank en de buschauffeur lijkt een Zweeds voetbalshirtje aan te hebben. Als ik niet beter wist dan zou de angst me om het hart geslagen hebben dat de volgende etappe een soort bootcamp zou worden. Het routineuze gebaar waarmee de chauffeur een sigaret uit zijn pakje popte zou me dan echter wel geruststellen. Op de bus stempelt hij vriendelijk de kaartjes af en ik probeer even geen mening te hebben over mensen met een voetbalshirt en een halskettinkje.
Een lange, denderende rit over hobbelige wegen en smalle brugjes brengt ons in een gigantisch groen dal. Die hemel is helderblauw en op de grillige bergflanken schildert de zon bizarre vormen met de schaduwen van de wolken. Ik probeer me voor te stellen hoe het er hier aan toe moet gaan tijdens de winter. Angstaanjagend afgelegen en onverbiddelijk, denk ik. Vooral hetgeen dat achter de bergwanden ligt, de grens van de al zo nietige beschaving die er probeert te overleven. Het is echt heel fijn weer en we zetten onze tenten klaar op deze kosteloze camping, met propere sanitaire voorzieningen. De camping is niet groter dan een tennisveld en het is er crimineel gezellig. De streek is niet danig toeristisch en afgezien van de Duitse tegenhangers van het Belgische Extreme Team (zij leggen de klemtoon meer op een extreme camouflagebroek, pilootbril en pose weliswaar) is er nagenoeg geen conversatie te horen.
Een stemmingsronde wijst unaniem uit dat we ons even gezellig in het plaatselijke openluchtzwembad zullen laten glijden. We zitten er nog geen kwartier in, of er worden tal van animatiehulpstukken het water ingekeild: een drijvende basketbalkorf, een opgeblazen stam, zeven kinderballen met vrolijke figuurtjes op en een paar in onbruik geraakte binnenbanden. We voelen ons opnieuw tien jaar en in onze kinderlijke onschuld proberen we meteen de beschikbare ballen keihàrd tegen elkaars gezicht te zwiepen, wat wel eens voor een gloeiend gevoel in de wangen zorgt. Als het weer eens welletjes geweest is klimmen we uit het aangelegen hete bad (41°C), duizelend een weg zoekend naar de kleedkamer. Ver ligt de tent niet, en da’s maar goed ook. Want het zonnige weer mag me deze middag dan wel in mijn zomerse t-shirt gejaagd hebben, ‘s avonds koelt het ook hier
ijzingwekkend snel af. Ik besluit zelfs om meteen in mijn slaapzak te graven eens ik wat gegeten heb. Piet en Reizenaar maken van de gelegenheid gebruik om, zonder het geluid van geblaas en piepende longen in hun kielzog, nog even een wandeling langs de rotsige kust te maken.
In de kalme voormiddag die erop volgt worden we uit onze tenten gewerkt door de opbouwende hitte van de ochtendzon, terwijl het misschien één van de koudste nachten was dusver. We houden ons heel erg koest en het energieverbruik ligt vermakelijk laag. Rond de middag besluiten we om de ontzagwekkende streek wat te verkennen. We springen over een kabbelend beekje een weids landschap in, bevolkt met enkele dolende schapen. Na het grasland wat ingetrokken te hebben, ontstaat er achter ons een onverklaarbaar fenomeen: er vormt zich een wolk van dichte mist boven de plaats waar we overgesprongen waren. Naarmate de wandeling zal vorderen, zien we hoe deze wolk reusachtige proporties aanneemt. (We zijn er tot op vandaag nog steeds niet uit wat hiervan de oorzaak was of waar we getuige van waren)
We volgen het beekje met kraakhelder water en bruinrode bodem en spotten hierbij enkele vissen die zich van de ene naar de andere oeverlommer schieten. Het beekje mondt uit in een zompig strand tussen de rotsen. In de verte is een uitgestrekte moerassige vlakte te zien waar nevel uit opstijgt. Ik vermoed dat het een soort van drijfzand moet zijn. We gaan tot bij het botsende water op de rotsen. In het westen de schitterende zee, voor en achter ons statige, getrapte bergkammen (vergelijk het met gesmolten Azteekse piramiden), ten oosten van ons moerassig gebied en het onherbergzame binnenland. Dichterbij de hooiige grasvlakte en een
kleine baai met relatief kalm water. Onbeschrijfelijk misschien, maar ik heb het hier toch even geprobeerd. Reizenaar en Piet verzinken in gedachten terwijl ik jachtig achter waterleven zoek in het dichte wier en de zilte spelonken. Een fascinatie die al sinds mijn prille jeugd meegaat.
Eens we de universele rust en de ecologische volmaaktheid weer spuugzat zijn, begeven we ons terug naar de camping en ruimen we rustig onze boel op. Vandaag vertrekken we naar Höfn, zoals het woord al verraadt: een havenstad. Het zal de eerste keer zijn dat ik een gletsjer zal zien in mijn leven.
De sinistere schemering in de baai van Breiðdalsvík
8 Comments
Egilsstaðir heeft voor mij altijd een soort speciale betekenis gehad. Het is voor mij elke keer zowel het begin- als het eindpunt van de reis geweest, afgezien van Seyðisfjörður, het punt van aankomst. Blijkbaar is er iets speciaals aan de eerste kleine bergpas waar men overheen moet van Seyðisfjörður naar Egilsstaðir, waardoor het bijna als een landsgrens aan doet. Egilsstaðir is voor mijn gevoel altijd “nog bewoonde wereld” geweest. De plaats waarna “het echte avontuur” zou beginnen, met een supermarkt, kleding- en sportwinkels, en een camping. Het is de plaats waar iedereen die van de boot af komt, stopt om inkopen te doen. Het heeft wel wat. Zoals ik al zei is het tevens het eindpunt van de reis, en kom je de mensen tegen met wie je een dag later weer terug zal varen.
Dat gezegd is er een tweede punt, wij zijn namelijk altijd vanaf Egilsstaðir via het noorden rondgereisd. Het zuiden, met steden als Höfn, Djúpivogur en Breiðdalsvík, behoorde dan ook immer tot “de terugweg”, wat toch weer een geheel andere ervaring met zich mee brengt. Niettemin is het een prachtige streek om te vertoeven. Afgelopen keer hadden we prachtig weer in Höfn en hebben wij nog enkele dagen kunnen genieten van het binnenland bij Lónsöræfi, al kwamen we helaas niet ver wegens een nogal woest vertakte rivier waar onze auto toch echt niet geschikt voor was.
Weer een mooi verhaal en prachtige foto’s.
Mijn inbreng is niet zo informatief als bovenstaande commentaar, maar ik heb wederom ferm genoten van je geschrijf.
Komt er nog? Maak er gerust een langlopende reeks van
Bedankt voor jullie reacties.
Ik kan me inderdaad voorstellen dat er een andere atmosfeer hangt in het begin-/eindpunt van je reis dan in een ‘tussenstop’. We vertrokken vanuit Reykjavik. En de terugkeer naar Reykjavik had zowel iets vreugdevol als melancholisch. Heimwee naar deze stad enerzijds, het besef dat je reis teneinde is anderzijds.
Jullie reis door het binnenland fascineert me wel. Zijn er daar verslagen van, buiten de kleurrijke reacties die je hier brengt, Nenzeh?
DVLMN: Er komt zeker meer. We zitten al/slechts over de helft. Het is fijn om te zien hoe mensen m’n verslagen trouw volgen, echt waar.
Dit noemen wij stoom afblazen. Even rustig relaxen met de ijslandexpeditie om vervolgens weer met de nagels over het schoolbord te schuren.
De reisrichting doet er inderdaad veel toe.
Volgens mij hadden we een gans andere reiservaring gehad mochten we in tegenwijzerzin gereisd hebben in plaats van in wijzerzin.
De nu zo indrukwekkende Westfjorden zouden misschien maar half zo impressionant geleken hebben mochten we drie weken daarvoor al Skaftafell gezien hebben.
Wat me opvalt is dat er zo weinig bomen staan op ut skone eiland…. Waarom is dat? en belangrijker nog is de vervolgvraag: Waarom staan er dan zo weinig Paaseilandachtige stenen beelden ???
Wat ik me afraag: hoe deden jullie dat dan met sigaretten? Hadden jullie een tank die jullie overal volgde, volgeladen met sigaretten? Of air-support van een Hercules C-130 vol met tabak? Jaah, dan sla ik aan het denken hé.
@ Choinowski : De vikings hebben al die bomen opgefikt tijdens een grote barbeque ter gelegenheid van het derde huwlijk van Olaf Birgursson met Helena ‘de hoer van Cartwright’ Ingram.
@Alesis : Een voorraad voor twee weken werd binnengesmokkeld, de rest werd ons onvrijwillig en onbewust aangeboden door kleine rare Engelse mannetjes met ronde brilletjes en Sloveense trekkers met scheve tanden.
Waarvoor dank.