Hanenwurger

Als we ergens een neus voor hebben, dan is het voor feestjes waar al eens goed geduwd en getrokken mag worden. We hadden de keuze om die maandagavond weer onder onze krakerige koptelefoons door te brengen om met een zwetend voorhoofd de operaties van De Vijand nauwlettend in de gaten te houden, óf met een rotvaart richting de voorsteden van Parijs te scheuren. Een stemmingsronde volgde en met vijf tegen twee werd beslist om het doek van de Hanenwürger Sturmkraftwagen te halen. Een kwartier later had het voltallige Hanenwürger-geschurkte zich ongeduldig in het busje gewrongen, op één iemand na. Stiif, hoofd van onze manipulatiepolitie ‘Hap/KuG‘, hield zich in het pomphuis onledig met het metselen van een gepantserde vetkuif. Pas nadat de plaat van Davi Steinschneider and the Hitlers aan een derde rondje begon, kwam hij opdagen. De kuif staalhard tegen de schedel geplooid, zo mogen we het zien!

Na een kleine twee uur snorren op de Franse Autobahn, onderwierp de flakkerende lichtstad zich aan ons netvlies. Gulzig stapten we uit. De kilte sloeg ons in de kraag zodat we ons meteen wat opwarmden aan een smeulende Citroën AX. Zelf ben ik ook nog de eigenaar geweest van dit type wagen, en die avond was ik voor de eerste keer tevreden over het product. We hadden een zestiental molotov-cocktails bij: zeven om de sfeer er wat in te houden, zes om uit te delen aan toeschouwers en nog drie voor als we echt flinke dorst zouden krijgen.

Het zou echter niet lang duren of enkele tegenslagen zouden zich opstapelen. Tijdens het uitladen troffen we reeds een lege molotov aan, die konden we dus niet meer gebruiken. Kwam daarbij dat Choinowski in comateuze toestand op de achterbank lag te knorren. Met geen stokken wakker te krijgen die vent. Zelfs niet nadat we de slang van het brandblusapparaat hadden aangesloten op zijn luchtwegensysteem om daarna middels een haalbeweging de hel los te laten. Er zat niets anders op dan hem in die rotzooi achter te laten, want de tijd stond niet stil en sommigen onderen ons moesten de dag erop werken.

De straat waarin we ons bevonden lag er, op een paar knetterende autowrakken na, verlaten bij. Er was niemand in de buurt waar we allerlei dingen naar konden roepen, niémand. Zelfs geen verdwaald kind op zoek naar zijn bezorgde moeder. Maar na een eindje tippelen vonden we een krioelende menigte, en meteen zo’n exemplaar dat bij ieder van ons in de smaak viel. Behalve in die van de bewusteloze Choinowski, als die überhaupt nog over een smaakzin beschikte na die brandbluswekker. Het eerste contact met de meute was wat stroef, niet onbegrijpelijk. Maar algauw vielen er enkele rake woorden en het ijs werd gebroken, net als de oogkas van Jenseits von Gut. Hij had die stalen stang nooit zien aankomen. Ik daarentegen, zag al een paar seconden op voorhand één of andere potentaat richting Jenseits rennen. Maar op een avond zoals deze wil je de vrienden wel eens verrassen en wees gerust: verrast was hij. Veel had hij evenwel niet over om verrast door te kijken, de drommel.

Van het één kwam het ander en als bezetenen begonnen we mee te feesten met de rest van de opkomst. Glasgerinkel hier, schurend metaal daar, Franse schuttermen ginder. De zes molotovs werden gretig uitgedeeld aan de deelnemers, of ze nu in uniform waren of niet. We lieten onze eigen voorraad niet onberoerd en weldra hadden we een moshpit van zeg maar 700m². Één van de oproerkraaiers sloeg zelfs zijn kneukels tot gruis tegen de gewapende vetkuif van Stiif, waarop de laatste keihard in de rechternier van zijn tegenstander beet. Ongeschonden overwinning! De rest van de avond verliep in diezelfde uitgelaten sfeer. Om een lang verhaal kort te houden: Riix kreeg na 16 kopstoten uitgedeeld te hebben flinke hoofdpijn (kwam vast van de stress), Reizenaar werd tegen het asfalt geknald en was een half uur doof aan zijn linkeroor, van Alesis was geen spoor meer sinds de passage door de rosse buurt, en Stiif zijn veter was losgeraakt tijdens het laatste halfuur.

We begaven ons hees nahoertend terug naar de van. Jenseits merkte op dat Choinowski nergens te zien was. Aangezien de geloofwaardigheid van Jenseits’ gezichtsoordeel letterlijk een flinke klap gekregen had, ging ik zelf even op de achterbank kijken en waarachtig: niks te zien buiten bluspoeder en wat bloedfluimen. Opeens maakte de knatser zijn verdoken aanwezigheid kenbaar door een luide, doffe klank te maken met het brandblusapparaat op m’n nekwervels. Mij werd nadien verteld dat ze toen hard gelachen hebben om vervolgens het busje weer veilig naar de basis te rijden. Niet zonder omwegen weliswaar.

Toen ik ontwaakte uit de kunstmatig uitgelokte coma, voelde ik de natgeregende kasseien onder mijn gekneusde schouderbladen. Na wat rondgemankt te hebben kwam ik tot het besef dat de mannen mij in Aken eruit geflikkerd hadden. Tegen welke snelheid dit manoeuvre plaatsvond willen ze nog steeds niet loslaten, maar het kan onmogelijk binnen de opgelegde beperkingen geweest zijn. Bon, met het laatste kleingeld wat huilend aan een telefoon gehangen en drie uur later, rond 21u, kwam de auto van mijn ouders opgereden. Als ik het goed bereken, dan moet ik ongeveer een hele werkdag verloren zijn op die straatstenen.

All is well that ends well. Het was tijd om de marcheerkisten te poetsen, een paar misnoegde sms’en naar de andere Hanenwürgers te sturen en van een natuurlijke slaap te genieten. Alles bij elkaar was het een geslaagde uitsta(m)p en ik kan niet wachten tot we samen opnieuw naar een escalerend reloord kunnen karren. Achtung!