Hanenwurger

Na een mistige rit uit Breiðdalsvík en een vluchtige tussenstop in Djúpivogur (foto) worden we uit de bus geborsteld in de havenstad Höfn. We begeven ons naar de receptie van de nabijgelegen camping Thjonustumidstod en dat is meteen al ferm tegen de zin van de uitbater. Als er iets is waarvan hij het op zijn darmen krijgt dan zijn het wel klanten, kunnen we uit zijn houding afleiden. Het gebruik van de camping is niet goedkoop en een vriendelijke service breng je best zelf mee van thuis. Ondanks de luizige kampeergelegenheid zullen we in Höfn bewogen momenten meemaken, ook binnen de eigen huishouding.

We stellen onze tenten op aan de oever van een slijkerig moeras. De geur verraadt dat ze het meer aangesloten hebben op de publieke toiletten. Gelukkig voeren ze er genoeg wind aan om de geur te beperken tot enkele “toetsen”, zoals dat in de culinaire sector verbloemd wordt. Ik richt de ingang van mijn tent netjes van het meer weg en kom tot de vastelling dat Reizenaar en Piet net het omgekeerde gedaan hebben, onversaagde avonturiers dat ze zijn. Het was al in de late namiddag toen we er aankwamen, maar er was nog genoeg tijd om de plaatselijke Netto wat voedselpaketten afhandig te maken. Het koken met het gasvuurtje begint al wat te wennen en ik werk me zonder derdegraads brandwonden door een relatief geslaagde maaltijd. Als afsluiter van die dinsdag maken we nog een havenwandeling en schieten we de tent in.

Na de late avond voordien komt de ochtend als een bezetene op ons af. We lopen eerst nog even langs bij de toeristische dienst van Höfn. Onderweg worden we gevolgd door een hond waarvan we vermoeden dat het een rolling stone is. De hond toont zich aanhankelijk maar beschikt uiteindelijk toch over een eigen plan wat betreft daginvulling. De juffrouw van de toeristische dienst weet geen afdoend antwoord op Piets vraag naar wandelroutes en we beslissen om het oppervlakkige plannetje dat we meegekregen hebben amper te gebruiken. Het loopt naar de middag toe en de zon lanceert een offensief tegen onze maagdelijk wit nekvel. Vandaag moet het de warmste dag zijn die we tijdens de hele reis zullen meemaken: 18°C in de schaduw. Onderweg kloppen we aan bij een gasthuis om wat wandeltips te scoren. Een vriendelijke jagersfiguur vraagt kordaat of we honger hebben. Hebben we ook, maar we laten hem er geen voordeel uit halen. Ook hier krijgt Piet hetzelfde antwoord op zijn vraag als in de toeristische dienst: je kan hier overàl een wandeltocht beginnen, maakt niet uit. Wel verklapt hij zijn persoonlijke wandelroute, met als hoogtepunt een waterval waarbij je achter het neerstortende vocht kan lopen. Hij beschrijft deze met zwierige pathos en we beslissen om zijn raad op te volgen.

We trekken de uitgestrekte weiden in met onze blik gericht op het berglandschap. Een kleine berg vormt ons eerste rustpunt waar we energie opdoen met het meegenomen proviand. In de verte zien we hoe enorme gletsjertongen van de Vatnajökull zich met het landschap versmelten. Na de snelle hap en het neerslaan van de “bananenrevolutie” vervolgen we onze route. Op een bepaald punt dwingt het landschap ons een kabbelend beekje over te steken. Het is enkele meters breed, dus zijn we genoodzaakt de schoenen uit te trekken en met blote voetjes door het ijskoude water te pekkelen. In een helder moment bedacht ik dat, als ik beide schoenen in één hand neem, en ik struikel over die gladde keien, dan heb ik vijftig procent kans dat mijn schoeisel volledig droog blijft. Aan de andere kant: als ik in elke hand een schoen neem, dan maak tijdens een ongelukkige knieval slechts één schoen nat. Ik kies voor optie twee. Met in elke hand een schoen waag ik me zelfzeker in het water. Met de stagnerende lichaamstemperatuur in mijn voeten zakt gelijk ook mijn zelfzekerheid op de gladde keien. Een spastische mongool die onder hevig spervuur de loopgraven uitgejaagd wordt. Ja, dat komt heel dicht in de buurt van wat mijn reisgezelschap te zien krijgt. Ik jongleer wat met mijn zwaartepunt, grijp naar denkbeeldige trapleunigen en dompel ten slotte mijn linkerschoen volledig onder. De rechterschoen lijkt de linker te willen redden en duikt onder mijn afkeurend gevloek achter zijn collega aan. Mijn sokken maken gebruik van de zwakke aandacht en proberen er vanonder te muizen door zich te laten meevoeren met de stroom. Maar daar komt niks van in. Ik gris de wollen deserteurs vast en sleur mijn hele boeltje op het droge. Het droogzwieren van de drenkelingen blijkt een nuloperatie en smekkend en sjiekend zet mijn schoeisel de tocht voort.

We komen in een weids dal en laten de onmetelijkheid gemoedelijk tot ons komen. We volgen een grillig schapenpaadje dat de beweeglijkheid van onze enkels op de proef stelt. Op een gegeven moment beslissen Reizenaar en Piet een steile bergflank te trotseren. Mijn achterblijvende conditie toont zijn afgrijzen tegenover een dergelijk initiatief en ik beslis de hoop zijdelings te beklimmen om zo de anderen terug te ontmoeten aan de andere kant. In dit beslissingsproces is er duidelijk geen rekening gehouden met de verraderlijke natuur van de IJslandse bergen. Als je in IJsland het einde van een beklimming denkt te naderen, dan wordt je een kwartier later geconfronteerd met een nog hoger gelegen punt. Na dat tweede punt komt een derde, vervolgens een vierde en ten slotte een vijfde. Of wacht eens. Nee, er is nog een zesde en het zou me niet verwonderen dat er een zevende amper kan wachten om mijn gezicht te zien. Mijn tocht over het berggruis ging dus onvermijdelijk hoger en hoger. Er was geen “andere kant” zoals ik gehoopt had. Na me omgedraaid te hebben en me te oriënteren op het miniatuurlandschap die voor mij in de ijle stilte lag te rusten, zet ik de tocht verder. Maar dan in dalende lijn. Een klaterend bergriviertje kruist mijn pad en ik huppel me er even behendig over als een aangeschoten woelrat. Nadat ik de rotsige oever overgeklauterd ben, doemt wat verder de ruisende waterval op waar de eigenaar van het gasthuis het over had. Aan de rechterkant van de waterval blazen twee figuren uit op het grastapijt dat de stenige ondergrond bedekt. Eentje draagt een rode rugzak, waaruit ik opmaak dat het Piet moet zijn. Mijn bekommernis dat de waterval zich enkel zou openbaren aan diegenen die zich op de bergflank gewaagd hadden, bleek ongegrond. In plaats van onderscheid te maken tussen de bikkelharde avonturiers en de onbesuide zwerver boog het klaterende natuurmonument onze paden samen.

Tot mijn opluchting nemen we de terugweg via de gangbare paden en wegen. Niettegenstaande het relatief vlakke parcours voelen mijn zolen aan alsof ik de waterval een paar keer afgesprongen ben. Ik mis het geduld om rustpauzes in te lassen en tsjok mechanisch langs stoffige paden en de autoweg. Na meer dan een uur de aandacht van bezorgde automobilisten getrokken te hebben, zijg ik neer aan mijn tent. Mijn voeten worden bevrijd uit hun leren harnassen en ik laat liters Flexiumgel aanrukken. Uit de ideeënbus wordt het voorstel getrokken om het plaatselijke zwembad nog even aan te doen. Mijn voeten worden weer in de Hanwag-schoenen gekneveld en ik rijs op als een hoogbejaarde uit zijn rolstoel. De kalvarietocht naar het oord wordt beloond met de traditionele voorzieningen: een licht verwarmd zwembad, hete baden en relatief weinig volk.

Terug in de camping rits ik de tent zodanig dicht dat er geen vragen of voorstellen meer kunnen doorsijpelen en giet ik me in m’n slaapzak. Morgen moeten we er immers op tijd uit want dan neemt Terry Jones ons mee naar Skaftafell. Of zijn broer, kan ook.

Een uitgestrekt dal in Höfn