Hanenwurger

Op een argeloze dinsdag in de nazomer besloot ik de wijde wereld in te trekken. Ik was toevallig werkloos en had tevens niets beters te doen. Dus besloot ik via Nederland 1 en België 2 naar WDR* en verder af te reizen. Ik startte mijn Grundig TV (bouwjaar 1997), legde mijzelf ter plekke neer op de divan en ging samen met mijn kijkbuis op pad.

Op kanaal 0 was er die vroege middag weinig te beleven. Het viel me nu op dat ik op dit kanaal nog nooit iets gezien had wat het aanzien waard was. Ik besloot dat ik er spoedig eens een tv-zender op zou programmeren. Maar dat was voor later, want zoals gezegd: Ik was bezig de wijde wereld in te trekken! Op naar kanaal 1!

Op Nederland 1 was er tekst-TV te zien, met een treurig achtergrondmuzakje om het wereldnieuws te illustreren. Een Jehovagetuige uit Weesp werd door 4 jongeren in de plomp gegooid, meldde het bericht. Wegens het ontbreken van beelden en een gezonde desinteresse in het wel en wee van geïndoctrineerde fundamentalisten zapte ik verder.

Nederland 2 zag eruit als Nederland 1; dezelfde tekst-TV met dezelfde muziek. “Dat kan geen toeval zijn”, dacht ik. Er stond inmiddels wel een ander nieuwsbericht: Aardverschuiving dupeert grondverzetbedrijven. “Wat een baggernieuws”, zei ik op sarcastische toon tegen de kat en drukte verder.

Op Nederland 3 zat Ernie in bad. Aha, dat moest een herhaling van Sesamstraat zijn. Ernie was redelijk naakt en stond te zingen alsof hij het kon. Door het raam in de badkamer kon je zien dat enkele voyeurs stonden mee te zingen met Ernie. Nu werd het raar. Die rode hengst (Elmo) dook letterlijk op en was tevens zo naakt als een deurkruk op paasmaandag. Vrolijk zong ie een toontje hoger. Tot mijn afgrijzen bleken ook nog Govert en Kermit onder water verscholen te zitten! Voordat ik kon zien dat deze dampende poppenorgie uit de hand ging lopen drukte ik op ‘de knop der bevrijding’: De [^].

De bevrijding was maar van korte duur. Een op een Amerikaan lijkende Telsellpresentator liet mij op RTL4 zien met welk nieuw revolutionair middel je mijn badkamertegels wel niet kon schoonmaken. Daar was ik allerminst van gediend. Zo’n kale met zo’n snor zeker! “Zoek werk, halve zool!”, schreeuwde ik naar de TV. De kat voelde zich aangesproken en scheet nog maar eens op het banenkatern van een rondslingerende Volkskrant.

RTL 5 bood meer van dat fraais. Een oud wijf deed een poging mij te verleiden een broche te kopen. Deze verleidingspoging faalde jammerlijk want inmiddels zat ik op het toilet een bolus te draaien waarvan deze mevrouw nog raar zou opkijken, mocht ze hem tegenkomen op haar tapijt. Ik spoelde de TV door.

Op SBS6 was een herhaling van een re-run van een heruitzending van een Amerikaanse serie bezig. Een zekere Peter kreeg te horen dat ‘ie welles iets terug kon doen voor zijn gehandicapte nicht’. Daar was ie mooi klaar mee. Nu moest hij, als populaire amateurstuntman in Dallas, opeens solidair gaan doen met zijn veel te dikke nicht. Daar had hij helemaal geen tijd voor. En dan nog zijn nicht die aan de andere kant van de stad woonde en die…[^].

Net 5 was bezig iets te laten zien waar ik mijn vinger niet helemaal op kon leggen. Toen men de camera uitzoomde keek ik recht in het kattenluikje van een wijf dat druk bezig was om te bevallen. Buiten op straat reed een vrachtwagen met vloeibare stikstof over een kruispunt heen. Drie omstanders bleven ongedeerd. Uit de vrouw kwam ondertussen een slijmerig kind dat kennelijk niet gediend was van zuurstof in gasvorm. Het begon te krijsen. Dat was de emmer die het stuwmeer deed overlopen en ik schakelde over naar een rustiger kanaal.

Op de VRT zond men een nieuwsbulletin uit. Kijk eens aan, ze gaan een plan ontwikkelen om de infrastructuur rond Antwerpen fysiek te verbeteren. Goed plan. Een wielrenner had een haargroeimiddeltje gebruikt waardoor ie een stuk sneller kon fietsen. Dat kwam hem wel goed uit, het peloton wat minder. Een alarm bij kerncentrale Doel, een kinderlokker uit Wavre en een Muziekprijs gewonnen door Luc de Vos besloten dit zeer leerzame nieuwsoverzicht. De kat sprong op mijn schoot en ik schoot wakker. We moesten maar eens verder…

Op KETNET stuitte ik op een drukke kinderserie met een vent in een rood jaren-negentig-hemd, een imbeciele burgemeester en een pratende hond. “Het kan ook nooit normaal bij die Belgen”, fluisterde ik, “Straks verzinnen ze nog een kinderserie met domme Vlaamse piraten”. Enfin, de burgemeester wilde de hond verkopen aan de paardenslager omdat de vent met het rode hemd nog schulden bij hem had. Hij begon te huilen en te smeken dat ie echt geen geld had. “Leugenaar”, dacht ik en ik besloot de grens over te steken.

ARD schotelde een Tagesschau voor. Iemand in Erfurt had een vliegende schotel gezien tijdens een echtelijke ruzie en was van zestien hoog uit een torenflat gedonderd. De man had precies één botje niet gebroken en beklaagde zich via morsecode over de slechte behandeling door het ambulancepersoneel.

Op ZDF loste Derrick een groot moordmysterie op. In München was dat. Een vent was met drie bierpullen om de oren geslagen in een bierstube. De moeilijkheid van het raadsel lag hem in de drukte in de bierstube ten tijde van de laffe moord. Daarom waren er wel 2167 verdachten. Omdat ik vermoedde dat dit een dubbele episode zou worden, vervolgde ik mijn weg door de heimat.

Op WDR was de finale bezig van een western die zwaar was nagesynchroniseerd. Een zogenaamde cowboy riep: “Hee du da, du arschloch! Ich schieße Sie kaput!”. Een indiaan riep iets van: “Oeh oeh aaargh UCH!” en gooide een tomahawk dwars door de hersenpan van de cowboy. Aftiteling….

CNN liet een reclame zien waarin Dubai aangeprezen werd als vakantieoord. Een interview van Larry King met ene Lindsay Lohan werd aangekondigd terwijl ik in slaap viel op de afstandsbediening…

De televisie sprong op kanaal 33. Daar was een Nederlandse commerciële zender bezig met een reality-soap. Een papzak genaamd Jaap kreeg geen lolly van ene Amanda en haalde zoals verwacht een keutel vanuit zijn broek en smeerde die uit over het gezicht van het wicht. De aarsmaden waren niet van de lucht. Ik at een appel. Amanda begon te janken en zei dat ie dat niet nog eens durfde te doen. “Let maar eens op”, zei Jaap zachtjes op dreigende toon. Hij pakte een willekeurige loser die toevallig in het huis rondliep (Brian red.), nam hem in een houdgreep, ging boven op hem zitten, opende zijn pyamabroek en deponeerde verse fecaliën in het aangezicht des slachtoffer.

De kat liep naar de TV. Een kleine hagedis verscheen vanachter de TV. Deze zei: “Makkers staakt uw wild geraas!”. Jaap was inmiddels over Lieke heen aan het braken. Ik liet me niet afleiden en zei tegen de hagedis: “Allemaal goed en wel, maar moest je die klavecimbelspeler nu echt uitnodigen?”. Ik was net bezig hem met succes samen met zijn verschrikkelijke instrument door mijn raam te gooien, toen een truck met vloeibaar stikstof de pui van het huis ramde. “Godverdomme”, dacht ik, nog meer stikstof. Een nieuwsomroeper op TV meldde op kalme toon een meltdown in de kerncentrale verder op in de straat en adviseerde ramen en deuren te sluiten. Ik fietste mijn studentenkamer uit en redde enkele studentes het leven door hen te wekken met mijn claxon (de stikstof was overal). Buitengekomen struikelde ik over de klavecimbel. Geluiden van boven. Een vliegende schotel stortte neer op het huis van de buren… Herrie alom. Lindsay Lohan kwam uit het ruimtevehicle gekropen en hield een redevoering over Ockhams scheermes. Jaap betwistte haar stelling en ging er als haas vandoor op een rode hengst. Een indiaan schoot een kanon met amfibieën af. De straat regende nu kikkers. Samson bedreigde intussen mijn kat. Ik kreeg hem in de smiezen en trapte het beest onder zijn zak waardoor deze voor een uitrukkende brandweerwagen belandde. Een invalide Duitser vroeg me de weg naar Scheveningen. Ik zei: “Langs de UFO rechtdoor en bij vijftiende etage rechtsaf”. Geert Wilders kwam voorbij lopen en pochte dat ie politicus van het jaar zou worden. Ik geloofde hem op zijn daden. Een Jehovagetuige begon op de klavecimbel te spelen…

Ik gooide van schrik de afstandsbediening in één keer door de Grundig heen. De kat stoof knetterend weg vanachter de TV. Kreunend sleepte ik mezelf naar het opberghok, en toverde vanachter vijf jaargangen Eppo een doos te voorschijn. Hieruit haalde ik een grijze Panasonic kleurentelevisie met 15 inch scherm, acht knoppen, geen afstandsbediening en bouwjaar 1984. Ik installeerde het beestje en stemde weer af op de commerciële zender. Een naakte Jaap was druk bezig een met bloed besmeurde Huub te kelen onderwijl Land van Maas en Waal zingend… Lieke’s ongesteldheid werd met de minuut tastbaarder…

Niks gemist, we kunnen verder…

_{* bedacht door Youp van ‘t Hek toen hij nog goed was.}