Hanenwurger

“De eekhoorn valt niet ver van de boom!”, zei mijn Slowaakse oudoom altijd als we weer eens gingen jagen op pluizige kruipdieren. Hij deed dat op zo’n gluiperige toon dat ik wist dat het weer een gedenkwaardige oktoberochtend zou worden.

Oom Rowan wist me te vertellen dat in het najaar de meeste eikels op de grond liggen en hij verkocht geen onzin. Hij lag dan ook direct weer als een Partizaan in de struiken om zich verdekt op te stellen. “Ach!, wat houden die verrekte boomratten toch van die boomvruchten… en ga verdikkeme óók stil liggen, lummel!”, mompelde hij luidruchtig in zijn moedertaal. Ik legde mijn bombardon terzijde en ik zocht het gefluisterde op in mijn Slowaaks – Noors woordenboek. Het Noors probeerde ik weer terug te vertalen in het Nederlands, maar het werd er allemaal niet veel duidelijker op. Net toen ik hem wilde vragen wat ie bedoelde met geen ‘paardenkop zonder ambrozijn’, ging zijn Dragoenova per ongeluk af.

Nog voordat de oude Slowaak uit woede me een klop op mijn oor kon geven, werd zijn aandacht getrokken door geluiden die veroorzaakt werden door de gevolgen van zijn schot. Een aanstormende betonmortelwagen (Wat deed die nu daar midden in het stadspark?) inclusief dode chauffeur vermorzelde al snel mijn oudoom, drie populieren, een dood paard, een fontein, een vent in een bananenpak en GEEN ENKELE EEKHOORN. Toen het gedaan was met het lawaai ben ik maar naar huis gegaan.