Hanenwurger

Ik mag graag toegeven dat ik, zoals de meeste proleten, best van een potje voetbal kan genieten. Het blijft een spannende bedoening als je het zo volgt in het stadion. Op de radio is het zo nodig nog spannender. Steevast kun je op zondag bij NOS Langs de Lijn getuige zijn van angstaanjagend slaapverwekkende matchen die door het vurige verslag van een geheel partijdige verslaggever vertimmerd worden tot wedstrijden van de eeuw. Entertainment van het zuiverste water. Totdat er bij menig Hanenwürger het toch al niet geringe rughaar plotseling overeind komt te staan.

Als er namelijk even niet wordt gescoord of er gebeuren geen andere dingen op de velden waar mensen een hartverzakking van krijgen, wordt er door een onschuldige studiopresentator een mopje muzak gedraaid. Muzak ja! Dat menig zendercoördinator de voetbalfan of sportfanaat zeer laag heeft zitten dat kan ik nog begrijpen, maar dat ze het muziekbeleid van Radio 1 aanpassen aan het niveau van de luisteraar is storend, zeker als een parttime genie als IK aan de radio gekluisterd ligt. Wat wordt er dan zoal gedraaid vraag u zich af? Kent u  de VuVUSM-lijst nog? Die ideale slijpsteen om iemands muzieksmaak mee te kraken. En wat blijkt dus? De ganse lijst komt zonder uitzondering voorbij op zondagmiddag! De rabiate muziekhaters! Je wil het godverdomme toch niet meemaken dat je favoriete cluppie FC Wageningen net een goal van 40 meter scoort, er op Langs de Lijn Veldhuis en Kemper met milde ironie een kweel-serenade aan het ophoesten is!?

Maar het kan absoluut erger. Iemand die Riix nog niet in de hernieuwde druk van de VuVUSM heeft opgenomen. Dat sujet heet Wouter Hamel!

Onlangs speelde op een naargeestige zondagnamiddag Sparta tegen Roda JC. Roda staat stijf met 3-0 achter en wie komt er in de vorm van pauzemuziek de ether onderblêrren? Wouter Hamel, dat is correct! W.H. maakt een soort jazz (met milde ironie). Nu is jazz meestal toch al pretentieuze muziek voor mensen met een ritmegevoel van een megalomane knolraap, maar wat Wouter Hamel doet met dit muziekgenre doet het tandglazuur van ondergetekende vergruizen. Wij zouden dit geen jazz willen noemen, maar iets anders, iets verbazingwekkend ondefinieerbaars. Zoiets als het uitvinden van een nieuwe kleur, het ontdekken van een negende dimensie, of een nieuw priemgetal onder de tien. Iets unieks, iets fantastisch, maar dan in negatieve zin. Deze muzak is van zo’n hoog irritatiegehalte dat ik uit pure paniek, razernij en onderwijl mezelf de haren uit mijn hoofd trekkend, een voorhamer nam en mijn stereo aan gruzelementen sloeg. En het bleef ook daarna nog lang onrustig in mijn brein. En het gekriebel achter mijn oogballen stopte pas op het moment dat ik, al ontwakend uit mijn delirium, als antiserum een potje Butthole Surfers opzette (volumeknop op 11). Nadat de door de buren gewaarschuwde politie mijn vertrekken kort en klein hadden gemept, werd ik weer rustig en bood de wachtmeester van dienst een bakje troost aan.

Je wenst het je favoriete vijanden nog niet toe!