Ik was alweer een tijdje werkeloos en bij gebrek aan motivatie om te gaan solliciteren besloot ik deze vrijdag geheel in het teken te stellen van de aanschaf van een poederblusser. Solliciteren kan natuurlijk nog altijd op een met zonovergoten zaterdag in juli.
Deze aanschaf was niet zomaar een impulsaankoop (zoals laatst die tweedehands Wurlitzer-klankkast). Nee, er waren aanwijzingen dat onze huisbaas op het punt stond beroep te doen op zijn brandverzekering zonder ons studenten eerst netjes in te lichten. Je kunt die huisbazen met roots op de Tokelau-eilanden nooit vertrouwen.
Daarbij had ikzelf reeds ervaring met branden van enig kaliber. In 1992 heb ik eens een bus vakantiegangers bij een stoplicht zien uitbranden, omdat de chauffeur gewoonweg zelfmoord stond te plegen middels de afgezaagde Molotovcocktail-truc. En in 1999 brandde er al eens een studentenkot van me uit omdat Bulgaarse dakdekkers (het hoeven niet altijd Polen te zijn hè?) hun werk met hun hobby (barbecueën) aan het combineren waren. Door gebrek aan WA-, brand-, opstal-, ziektekosten- en levensverzekeringen heeft dat incident toen nog een naar staartje gekregen.

Enfin, ik stond inmiddels bij een Doe-Het-zelf-zaak. In zo’n winkel zijn opvallend veel artikelen te verkrijgen waarmee je, als je even niet oplet, een middelgrote stadsbrand kunt veroorzaken. Het aantal poederblussers is daarentegen beperkt. Twee types: een goedkope van zes kilogram en een dure van twee. Er even rekening meehoudend dat ik te voet was (mijn fiets is laatst in brand gestoken door een verveeld hockeymeisje) besloot ik toch de goedkope te nemen. “Kwantiteit boven Kwaliteit”, zei mijn krankzinnige halfbroer Gert-Jan eens tijdens het leeg eten van een kilozak zeer goedkope chips. Deze halfbroer hebben we later nog kunnen wegbrengen.

Na een gezonde wandeltocht van 759 meter kwam ik moe maar voldaan thuis. Ik stormde enthousiast (het rode vehikel boven mijn hoofd houdend) de trap op. Bovenaan de trap stond een studente in de weg, die ik nog net kon ontwijken. ‘Kijk eens wat ik op de kop heb getikt’, zei ik zeer blij terwijl ik het ding zeer onhandig voor haar grote droeve ogen hield. Wel zes kilo! Nu kunnen we alle branden blussen die we maar willen! “Verdomme, die zit nog steeds over haar weggelopen kat te treuren,” dacht ik. Ze keek me sneu aan. En ik zei: ‘Meisje, zit niet in over die kat, die is vast richting Man Far gelopen. Het heeft weinig zweck om daar nog over te treuren. En bovendien zijn er nog zat andere katten die een baasje nodig hebben. In Litouwen bijvoorbeeld lopen de mooiste exempl…’. Het kind zette het op een enorm gebrul en ik vluchtte in paniek met mijn zes kilogram zware toestel richting tweede verdieping. De verwensingen waren niet van de lucht. De liefde van een meisje met een zeer zeldzame kat zal ik wel nooit leren kennen…

Tags: brand, brandverzekering, huisbaas, poederblusser, studentes met katten, Tokelau-eilanden, zeldzame kat

Dit bericht is geplaatst op Friday, 27 June 2008 om 3:26 pm en hoort bij .The Big Choinowski, Al gemeen!. Je kunt reacties volgen met de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of een trackback plaatsen vanaf je eigen site.