Onder de gezellige regen in Skaftafell dweilen we onze tenten bij elkaar en begeven we ons naar de vertrekplaats van de bus. Die zal even halt houden in Vík, om daarna verder door te rotsen naar Skógar. Van de woeste kust naar de woeste waterval, zeg maar. In Skógar zullen Piet en Reizenaar het in hun roekeloze kop halen om met pak en zak door het onbehouwen landschap naar Thórsmörk te trekken. Geen idee van welk water die twee getankt hebben.

Rond acht uur stampen we de doorregende tent in de bagageruimte van de bus naar Skógar, met tussenstop in Vík. We rijden over de bruggen van Skaftafell, die ooit tot gort gebeukt waren door de vernietigende gletsjerdoorbraak van 1996, het desolate landschap in. Na wat wezenloos door de raampjes te hebben getuurd, vertraagt de bus in een mistig havenstadje: Vík. Het strand is er gitzwart en de zeegolven beuken er brutaal tegen de branding. Het eerste fenomeen dat zich in je gezichtsveld wringt zijn de drie Dantesque trollenbeelden die uit het woelige water rijzen. Bij de aanblik ga je algauw snel vermoeden waarom de bevolking zo’n enorme verhalencultuur heeft. Net zoals in Dimmuborgir zorgt ook hier de natuur voor sinistere inspiratie. In het stadje staat ook een standbeeld dat de eeuwenoude handelstradities tussen Vík en het Britse Hull belichaamt. Op de kust van Hull staat zijn tweelingbroer. De standbeelden ontsprongen in de handen van de IJslandse kunstenares Steinnun Thorarinsdottir en hun gezichten zijn naar elkaar gericht, met een flinke lik zee ertussen weliswaar.

Na wat rondgesloft te hebben in het kuststadje, worden we weer de bus opgezweept. Na een kalme rit komen we in Skógar aan. We zien meteen dat de camping vlakbij de Skógafoss-waterval ligt. Opvallend aan deze gigantische waterval zijn de rechte vormen, alsof een ontwerp-bureau zich ingelaten heeft met de constructie ervan. Ook kan je de waterval tot heel dicht benaderen, maar dan moet je even de waternevel en het dreunende geluid kunnen harden. En dat kàn ik. Winnaar!

Na weken van korrelige instant-maaltijdjes kauwen en Mars-papiertjes schoonlikken, kan er eens een volwaardige maaltijd van af in een restaurantje ergens gezellig boven onze stand. Reizenaar waagt zich aan een visbordje, Piet gunt zich een kabeljauw in citroensaus en ik laat een zalm in witte wijnsaus aanrukken. Na ons op de heerlijke schotels gestort te hebben, rekenen we af, en verlossen we de rest van het clienteel van onze zerpe zweetgeur. Nadien even tot heel dichtbij de Skógafoss gestrompeld. Zeiknat besluit ik andere methodes te bedenken om mijn bril te reinigen.

De volgende ochtend ontwaak ik rond half zeven. Op het gedruis van de Skógafoss na is er niks te horen. Nieuwsgierig werk ik mijn hoofd door de ritssluiting van mijn tent. Voor mij rust een enorme berg met de troostende ochtendzon erover heen. Ik sis Piet wakker en vraag hem even om zijn fototoestel, want dit moet mee naar het vaderland. Binnen een goed uur vertrekken Stefaan en Piet naar Thórsmörk (Þórsmörk). Geladen als kamelen zullen zij zich bovenop steile bergkammen hijsen, behoedzaam over gletsjers wandelen en duizelingwekkende dieptes aan hun voeten dwingen. Het heeft blijkbaar geen zin om dat gestoorde plan uit hun hoofd te praten en er rest me niks anders dan ze uit te zwaaien.

Wat mij te wachten staat, zijn twee dagen van onvergeeflijke luiheid, weerzinwekkende vraatzucht en gezellig leesgenot - om het allemaal wat cultureel te verantwoorden. Beschouw het als twee dagen van radiostilte. De dag na het vertrek van de twee soldaten, krijgt de camping een ware zondvloed over zich heen. Tot mijn grote ontsteltenis merk ik dat er drie centimeter water in mijn voortent staat. Ik beslis om alle haringen uit te trekken de hele zwik naar een hoger gelegen deel te slepen, samen met de achtergebleven tent van Reizenaar met wat bagage in. Ik voel de smalende blikken van geroutineerde kampeerders over mijn ingepakte kop glijden, maar was te druk in de weer met het klapperende zeil om me daar iets van aan te trekken.

Een paar dagen later, als ik toevallig terugkeer van de nabijgelegen snacktent, tref ik Piet en Reizenaar aan bij de tenten. Ik lieg keihard dat ik net een uitputtende verkenningstocht achter de rug heb, maar krijg te horen dat er nog een veeg ketchup aan mijn wang kleeft. Ze vertellen honderduit over hun avontuur en laten me foto’s zien. Reizenaar zal later van tijd hier verslag uitbrengen over deze beultocht. Ik kan je alvast meegeven dat ik onder de indruk was van hun verhalen en het fotomateriaal. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Rivier achter de Skógafoss ©2007 Piet Goethals

Tags: backpacking, camping, gletsjerdoorbraak, gletsjers, ijsland, jokulhlaup, skogafoss, Skogar, Steinnun Thorarinsdottir, thorsmork, Vik, waterval

Dit bericht is geplaatst op Friday, 22 August 2008 om 8:59 pm en hoort bij .Achterluitenant Smeulders, IJsland Expeditie. Je kunt reacties volgen met de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of een trackback plaatsen vanaf je eigen site.