Hotel Illness: Hotel Carter, 250 43rd Street

Geplaatst door The Big Choinowski

Op 5 September, 2008

Wie ooit het gore lef heeft om in plaats van naar Turkije of Renesse naar de grootse metropool New York City te gaan, doet er goed aan om het hotel uit de titel te vermijden. Niet geschikt voor mensen die gewend zijn aan beschaafde zonvakanties met formulehotels. Hotel Carter is voor een ander soort reizenaar. Type sloeberige Backpacker die van een beetje stadsurvival houdt, die uitgekeken is op beschaving en die zeuren over hygiëne vreemd is.

Gelegen aan de drieënveertigste straat in Midtown Manhattan heeft het hotel qua locatie (Times Square is op 2 minuten kruipen van het hotel) de potentie om een der duurste van de stad te zijn. Maar dat is het natuurlijk niet, want mijn vorige zin suggereert door het gebruik van het woord potentie het tegenovergestelde. En inderdaad, het hotel is spotgoedkoop.

Dat heeft meerdere, zo niet gigantisch veel redenen. Ten eerste de geschiedenis. De Engelstalige Wikipedia (het feit dat een hotel een lemma heeft in een encyclopedie doet het ergste vermoeden) geeft een lijst van gebeurtenissen weer die zich hebben afgespeeld in Hotel Carter. Zoals bijvoorbeeld op 13 maart 1931. Toen ene George R. Sanders het nodig vond om vanaf de 14de verdieping van het hotel (doen nog Dixie Hotel geheten) te springen en zo door het dak van een naastgelegen restaurant vlak voor de voeten van hongerige eters verpletterde. En in december 1980 vond de werkeloze Darrell Bossett dat hij na een onenigheid met politieagenten op de vierde verdieping beiden kon doodschieten.

Daarna werd nog eens een 25 dagen oude baby doodgemept, het hotel gebruikt als onderkomen voor daklozen, kwam een man om het leven omdat hij met een brandende peuk in slaap viel, pleegde iemand zelfmoord vanwege gigantische schulden, werden er musicals opgevoerd, de boel gesloten wegens het overtreden van veiligheidsregels en in september 2007 werd er nog op de 6de verdieping het lijk van een jonge vrouw aangetroffen (haar hoofd was gewikkeld in plastic).

En toch heeft het hotel iets, getuige deze Nederlandstalige reiswijzer. Blader door de pagina’s met reacties van bezoekers en je krijgt een aardig idee van wat de dagelijkse gang van zaken moet zijn in Hotel Carter. De verwende voor-een-dubbeltje-op-de-eerste-rij-gasten klagen over kakkerlakken, bloedvlekken op handdoeken en beddengoed, ramen die niet helemaal dicht kunnen, steengruis op de vloer, haren van vorige gasten die in de weg liggen, een televisie met slechts twee Spaanse zenders, kapotte liften, geen warm water, scheuren in de muren, vernielingen in kamers, sporen van vechtpartijen, een niet-werkend deurpasjessysteem, hufterig en onverschillig personeel, liften die niet overbelast mogen worden, schone handdoeken die enkel op aanvraag zijn, lekkende kranen, schimmel schimmel schimmel, geen vluchtroutebeschrijvingen, luidruchtige Britse toeristen, muggen, slechte hygiëne, stankoverlast en tenslotte de onvermijdelijke Hanenwürgers die ’s nachts door gangen lopen te marcheren en Russische strijdliederen zingen. Ten opzichte van dit is Fawlty Towers een door Poolse gastarbeiders bewoonde vakantiebungalow in Zeeland.

Dit hotel is zo cult dat het door Amerikaanse reisorganisaties voortdurend wordt opgenomen in lijstjes met aanlokkelijke titels als: 2008 Top 10 Dirtiest Hotels: Let us save you from hell, ‘10 worst hotel reviews of alltime‘ of simpelweg door gezaghebbende benoemd als ‘The Carter Hotel (sic), possibly the worst hotel in the world‘. Jammer is dat het ontbreekt in de New York City-editie van de zogenaamd avontuurlijke reisgidsenserie Lonely Planet. Waarschijnlijk omdat het een heel avontuur is om zonder besmettelijke ziekte huiswaarts te keren. Te veel avontuur dus voor de yuppies.

Aanrader!

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,

 

2 reacties op “Hotel Illness: Hotel Carter, 250 43rd Street”

  1. Also sprach Achterluitenant Smeulders

    Toen de regering plannen voorlegde om zware criminelen in Hotel Carter te plaatsen wegens gebrek aan gevangenissen, kreeg ze de mensenrechtenorganisaties op haar dak.

  2. Also sprach Riix

    “Survived the Carter Hotel and all I got was this lousy Eczema”

Mijn reactie