Hanenwurger

Na de laatste nacht naast het hypnotiserende gedruis van de Skógafoss in Skógar klimmen we aan boord voor de laatste bestemming van onze reis: Reykjavik – waar het allemaal begonnen is. In de blikken staat duidelijk een dubbel gevoel te lezen: opgeluchtheid bij het naderen van de beschaving, weemoed bij de gedachte dat dit de slotfase van het hele avontuur is.

Op weg naar Reykjavik klieft de bus voor de laatste keer door de indringende geur van zwavel in het dorre landschap. Vanuit het niemandsland doemt in de verte de herkenbare skyline van Reykjavik op. We zijn terug thuis, of zo voelt het toch. Als de bus halt houdt, pakken we onze uitrusting aan voor de allerlaatste wandeltocht naar de camping Laugardalur. De camping ligt vlak naast het grootste thermische zwembad van Reykjavik, de zon straalt zich zowat kapot en we hebben alle tijd. Wie ons probeert tegen te houden op weg naar het zwembad riskeert 70% van zijn gezichtsvermogen. Op de checklist staat: lijntjes trekken, uitborrelen in de warmwaterbaden, wezenloos in de verwarmde ligvijver dobberen, glijbaan van binnenuit controleren op veiligheidsvoorschriften, opblaasbaar speeltuig terroriseren, navragen of de massages gratis zijn en pijlsnel weer het water inschieten als blijkt dat dit niet het geval is.

Als de avond valt, haal ik de haringen van mijn tent uit de grond om die integraal te verplaatsen naar een rustige plek in plaats van naast de straat. Desondanks de herwonnen stilte kan ik de slaap niet vatten. Ik besluit nog even rond de tent te hangen. Eens ik me uit de tent gewrongen heb, merk ik het noorderlicht boven me. Rond deze tijd van het jaar is het niet eenvoudig om de aurora borealis te zien, maar blijkbaar heb net nog wat geluk over. Geelgroene vlekken vormen een grillig patroon in de nachthemel. De foto’s die ik nog snel probeer te maken, zijn onduidelijk en niet veel later is van het noorderlicht niks meer te zien. Ik heb geen andere keuze dan het serene spektakel voor mezelf te houden.

De laatste dagen van de reis baden in een atmosfeer van rust en uitblazen. Van bezoekjes aan het Nationaal Museum van IJsland en het Saga Museum in het Perlan, tot het zich schromeloos overgeven aan de huidige wellness-religie in de Blue Lagoon. De allerlaatste bus brengt ons ‘s avonds van de Blue Lagoon naar het vliegveld van Keflavik. Tijdens de rit dooft de zon minzaam uit in het scherpe landschap. We nemen afscheid van IJsland en maken onzekere beloftes. De herinneringen aan dit prachtige land zullen nooit meer zonder gevoelens van nostalgie en verlangen gepaard gaan.