Hanenwurger

De  jaren 00 (wat ons betreft van 2000 tot en met 2009) waren een uitermate geschikte voedingsbodem voor enkele van de meest schreckliche deuntjes uit de geschiedenis van de muziek, het geluid en het heelal in het bijzonder. Hanenwürger zou natuurlijk nog een half jaar kunnen wachten en samen met alle andere media zo’n lijstje wereldkundig kunnen maken, maar dat doen we natuurlijk niet. Dit omdat we al genoeg nummers hebben verzameld en die zijn zo monsterlijk dat we niet verwachten dat de failliete muziekindustrie nog enige puf heeft om in de laatste maanden van dit decennium hun drakerige producten op het mensdom los te laten.

Krezip – I Would Stay
Dat het nieuwe millennium veel onheil zou brengen bleek al toen zonder waarschuwing in juni van 2000 het tenenkrommende Nothing Less van Rockacademy-slijk Krezip in de schappen van de Free Record Shop lagen. Kleine mensjes gingen het kopen en Krezip verpeste hun eerste Pinkpop. De vuurwerkramp in Enschede (enkele weken daarvoor) was een waarschuwing van de almachtige! De mens dient niet te tornen aan de strenge natuurwetten der goede smaak en bovendien wil god ook wel eens rustig naar een festival kunnen gaan. Maar niemand wilde luisteren en toen I Would Stay dus de ganse zomer de radio onbegaanbaar maakte was het hek van de dam en zaten we de rest van het decennium om de 20 maanden opgescheept met een nieuwe portie gekweel van Jaqueline Govaert en familie. Met dank aan de Rockacademie, die hadden met Krezip moeten doen wat de Weense kunstacademie met de heer Hitler had gedaan: Naar het gat van de deur verwijzen.

Wheatus – Teenage Dirtbag
Krap een jaar later bestormde de Josti-punkband Wheatus de hitlijsten met zo’n ontzettend akelig popdeuntje dat echte punks uit frustratie menig Wereldhandelstop kort en klein zouden demonstreren. Het nummer is zo afstotelijk (met name de stem van de zanger die kennelijk regelmatig heliumpillen slikte) dat mijn alvleesklier zich halverwege 2001 spontaan liet transplanteren (en ik 10.000 roebel rijker werd). En maar raar opkijken als er even later allerlei vliegtuigen werden gekaapt. De video spreekt boekdelen die ik gaarne zou willen roosteren op het oppervlak van de zon.

Gwen Stefani- Hollaback Girl
Dekselse Gwen Stefani had makkelijk in haar eentje een top 30 van muzikale misbaksels kunnen vullen (hoon wie hoon toe komt), maar Hanenwürger.org zou bij zoveel Stefani van de server worden gesmeten door de fascisten aldaar, dus we moeten het helaas bij eentje houden. Het nummer Hollaback Girl kent vele gezichten en ze zijn allen uitermate lelijk, verminkt of gephotoshopped. Een infantiele mix van alle krampbezorgende subgenres van pop, funk, disco, hip-hop en rap. Wie er verantwoordelijk is voor de aanslagen op 7 juli van het jaar 2005 laat zich raden. Westerse cultuur was zelden zo’n mooie aanleiding voor een potje ideologisch vuurwerk…

Plain White T’s – Hey There Delilah
What joe doetemy? Inderdaad. Wat een kropgezwel van een jankballade is dit nummer zeg. Onmogelijk meer weg te houden uit je hersenpan wanneer je oren slechts éénmaal getuige zijn geweest van het gejammer van deze snotaap. De Plain White T’s zouden voor het Haagse Internationale Strafhof niet misstaan. Aanklagen wegens misdaden tegen de goede smaak, cultuur, de menselijkheid en het leven in het algemeen. Delilah is weg, janksmoel, en dat is niet meer dan terecht.

Maroon 5 – This Love
Een slinkse nieuwigheid in de 21ste eeuw: Boy Bands die neigen naar een alternatief geluid. Werden door domoren nog wel eens op een hoop gegooid met de wagonladingen Franz Ferdinands die de muziekwereld vanaf 2003 teisterden. Van die domoren is weinig meer vernomen dan een veelzeggende overlijdensadvertentie in een provinciale courant. Net als Maroon 5, de vorte smeerlappen…

The All-American Rejects – Gives You Hell
The All-American Rejects zijn van hetzelfde laken een (lelijk) pak. Een cocktail van Backstreet Boys gemixt met alternatieve (?) gitaren. Hun hitsingle Gives You hell laat hun ware gezicht zien: Het eindigt met een koor dat duidelijk is samengesteld uit dementerende jongeren die iets schreeuwen in de trant van: When You See My Face – Hopes It Gives You Hell – Hopes It Gives You Hell – When You Walk My Way – Hopes It Gives You Hell- Hopes It Gives You Hell etc etc. Inderdaad toen ik een prent van bewuste zanger zag draaide mijn maag zich meerdere malen om, resulterend in helse pijnen. Ik zal het wel verdiend hebben…

Kid Rock – All Summer Long
Rock ‘n Roll Retard Kid Rock dacht in 2007 een flinke ode te brengen aan Lynyrd Skynyrd met een soort hybride van Sweet Home Alabama en de muzikale equivalent van een emmer groene pus. Met genoegen (in de erbarmelijke videoclip is Kid Rock in goede doen) danste de rockpooier nog maar eens over het graf van wijlen Ronnie van Zandt. Of beter gezegd: Hij bezoedelde het graf door er een Quad-, Hummer-, Trike- of Monstertruckrace op te houden compleet met barbecue en white trash. Moge het volgende project van Kid Rock verzwolgen worden door een zwart gat of horde vraatzuchtige capibara‘s.

Limp Bizkit – Behind Blue Eyes
Op het verkrachten van één of meerdere klassiekers heeft het breinloze Limp Bizkit nooit gekeken. Wie het origineel van The Who nu beluistert voelt zich naar. Men herinnert zich deze cover nog en hoort duidelijk dat Limp Bizkit er in 2003 iets nieuws van heeft proberen te maken. En zoals nieuws meestal slecht is, zo is de ‘eigen’ inbreng van LB dat ook. Er mompelt zelfs een door-een-vocoder-getrokken-hermafrodiet mee in de tweede helft van het nummer.
Limp Bizkit is het soort ‘metal’-band dat beter eens van heel dicht bij een kijkje kan nemen in een hoogoven.

Enrique Iglesias – Do You Know? (The Ping Pong Song)*
Mix een gehaaide Latinoplayer, een corrupte pro-tools set, een ultragladde productie en een beat die verdacht veel lijkt op stuiterende pingpongballetjes en je krijgt een muziekwerkje waarvan zelfs mijn blije nichtjes gedeprimeerd worden. Je zou nog een hekel krijgen aan Latino’s en Spanjolen, ondanks het feit dat er ook mensen als Victor Jara hebben rondgelopen. Ach, Enrique kan er ook niks aan doen, hij heeft het immers niet van een vreemde. Hopelijk is de kaalheid van zijn ouwe heel erg erfelijk.

^{* Met dank aan Brandweervrouw en haar kennis van zaken wat betreft de smakeloosheid van Latin muziek}