Hanenwurger

“Zonder een goede interpunctie durf IK de straat niet meer op”, dacht een groot denker vlak voordat hij de trossen van zijn woonboot loste. Het werd er allemaal niet beter op toen bleek dat de voorstelling van Veldhuis en Kemper in de plaatselijke schouwburg geheel uitverkocht bleek. “Eén muilpeer voor elke bezoeker van deze congregatie van wansmaak”, gilde een vermaarde groenteboer met gevoel voor smaak. “Ene maar? Krent!”, gilde ik terug en verliet stampvoetend het pand nadat ik voor o.a. krenten, peren en een kalebas had staan dokken. Over melkmuilen gesproken, ik zag Elvis Costello laatst lopen bij de Feedback in Utrecht. Na een onderling handgemeen bleek het om een verwilderde Ronald Giphart te gaan. Ik klopte hem uit, bood mijn verontschuldigingen aan aan de verkoper (hij weigerde er een tientje voor neer te leggen) en hinkte richting het station waar ik na drie keer over stappen op de vermeende trein naar Usquert toch weer per abuis richting Moskou tufte. Ik staarde een tijdje uit het raam waardoor even later een meteoriet over de Letse grens schoot. Ik haalde mijn wenkbrauwen op, trok aan de noodrem en lifte naar het huis van iemand anders.

Onderweg werd ik meegenomen door een eenarmige Hongaar die ik mocht assisteren bij het voltanken van zijn Belarus-tractor, een bende Oostenrijkse huisvrouwen op weg naar een hondenshow voor exemplaren met loodvergiftiging in Graz, twee studenten die van de wintersport van twee jaar geleden terugkwamen, en de man die eens op de zwarte markt van Odessa ingevroren ampullen Variola kreeg aangeboden, althans dat zei hij tegen iemand van de douane nabij de grens met Cyprus. Na veel korte bochten en lange halen was ik nog snel thuis voor de tijd van het jaar.

Iemand anders was niet thuis en waarom zou ze? Er moet immers gewerkt worden. Bovendien kwam ik niet binnen omdat ik me het hoofd aan het breken was over een joekel van een driedeurenprobleem en een verkeersdrempel die er nog helemaal niet lag toen ik tien maanden geleden naar de dierenarts vertrok om mijn agressieve tuinslang in te laten slapen. En Emile Ratelband was ook nog steeds niet doodgereden door iemand die totaal toerekeningsvatbaar was, maar toch verhinderd bleek omdat hij zonodig met zijn levenspartner Boer zoekt Vrouw moest beobachten. Ik fietste de straat uit, sloeg de eerste gelijkvloerse kruising af naar rechts en bleef de borden met Warschau volgen totdat ik er waarschijnlijk genoeg van heb.