Hanenwurger

Zoals iedere voorbijganger wel begrijpt is deze blog tamelijk aan het hiberneren en voordat we echt starten met het teren op onze grootste successen middels retrospectief drukwerkje, zullen we even de rommel opruimen die we nog hadden liggen in ons kelderkastje. Onze B-kantenverzameling zeg maar. Alle bijdragen van onze schrijvers, die in vette jaren nimmer onze blog zouden halen, komen aan bod en dat is inclusief een dagboekfragment, een limerick, een gedicht, een aanzet tot een cartoon en meer. Viel Spass!

Allereerst een puur stuk gonzojournalistiek. Het is een fragment van een nogablok-eetwedstrijd te Nunspeet waar Riix in mei 2008 in het kader van een internationale manifestatie van gedrogeerde Joegoslaviëveteranen acte de présence gaf. We haken in op het moment dat Gregor van Feltberg zijn 123ste stuk noga verorbert en Herbert Planck heeft moeten afhaken vanwege acute ontsteking aan zijn endeldarm:

….Je zult het toch net zien!! Ik stoot net nog mijn collega Robbie Kleuskens aan om hem te zeggen dat het wel heel zuur voor Herbert zou zijn als hij na het spijtig overlijden van zijn echtgenote, zijn afgebrande tuinhuisje, zijn verwoeste mierenboerderij ook nog zijn landstitel zou moeten afstaan. Wat een tragedie! En wat een tragedie het is! Maar intussen is Van Feltberg begonnen aan zijn 134ste stuk noga en tsjonge jonge wat kauwt hij dat behendig weg met die Pruisische kaken van hem, alsof er een allesvermorzelende K-wagen de noga tot pap walst. Maar! Op de linkerflank komt de gevaarlijke outsider Francois Spielman gevaarlijk dichtbij. Hij begint net aan zijn 131ste stuk en zet de huidige nummer 3, Heinz Krazelec bruut opzij door 12 stukken ineens door te slikken, wat kenners van deze topsport normaliter betitelen als culinaire zelfmoord. En… en… zie je wel! Jawel, Krazelec braakt het carpet hier in Sporthal Feithenhof helemaal onder. Wat een drama voor de geboren Nijmegenaar die zo goed op koers lag. Wacht! Nu wordt Krazelec door de conciërge op de korrel genomen en… Oh! Er ontstaan een tamelijk bloederig gevecht en… ondergetekende gaat even opzij, want er vliegen hier zaken door de lucht die helemaal niet horen te vliegen, sterker nog ze horen niet eens los te zitten. Dit heeft met de sport helemaal niks meer van doen!

Prachtig, prachtig. Jammer dat dit het enige stukje wedstrijdverslag was dat nog leesbaar was van Riix’s besmeurde kladblok.

Het volgende stuk dat nooit van een officiële publicatie heeft mogen genieten is een testament van onze vermiste stagiaire Ruben dat we laatst vonden onder een lijk in onze kast. Enjoy.

Ik laat mijn Tokio Hotel CD’s na aan mijn zus Elise
Mijn Ronald Giphart romans laat ik na aan mijn broertje Thomas
Mijn DVD’s van de Lama’s laat ik na aan mijn goede vriend Christiaan.
Ik wil dat tijdens mijn uitvaart muziek te horen is van Blof, Coldplay…

En dat is wel genoeg aandacht voor onze Ruben en zijn hemeltergende middle -of-the-road-smaak. Dat je de lieve heer maar mag lastigvallen met je nimmer aflatende stroom van vragen en suggesties. Vervelende betweter.
Een volgend item waar een veto aan te pas moest komen om te voorkomen dat het gepubliceerd zou worden is een limerick naar aanleiding van de dood van de stiefbroer van Achterluitenant Smeulders‘ barbier, voorgedragen op diens begrafenis:

Een schaarbediener uit Kortrijk

Die nam zijn stiel in de zeik

En emmer en een druppel

Ik nam een honkbalknuppel

En staarde wat later naar zijn gebutste lijk

Heel, heel fraai Luitenant. Ik hoop dat je nu je rust vindt in het ‘Rijkshotel’. En dan nu een boodschappenlijstje van Stiif teruggevonden in zijn lange jas na een concert van de vermaarde en te weinig vergruisde popgroep Krezip:

één pond vet
de flessen wasbenzine
een liter kruipolie
een poelietrekker
een pak pure hagelsag
22 meter gummie
nog een pot vet
een kauwgumbal
een pakje half zware Javaanse Jongens
vijftien kilo kroepoek
vijf eieren met dooier
zeven pakken vlaflip
een paar bokshandschoenen

Zijn jas vonden we trouwens terug bij de Dienst Gevonden Voorwerpen van Bureau Pinkpop. Dan volgt nu een scan van het laatste nog bestaande fragment van een door Riix verscheurde brief die een advocaat naar ons stuurde in verband met de aantasting van de beroepseer van een fenomenaal zwakzinnige kwakzalver. En dat is inclusief spelfout.

Mooie tijden mensen, mooie tijden. Het volgende item is een briefje aan onze voormalige prozaïst Jenseits von Gut uit het sanatorium nabij de Zauberberg:

Beste J,

Volgens onze artsen beschik je over een zeldzaam besmettelijke versie van TBC en zijn we genoodzaakt je op een eenzamere locatie binnen onze organisatie te huisvesten. We hopen hier dat je in alle rust verder kunt werken aan je machtige feuilleton over de taxidermieverzameling van Arthur Schopenhauer. Zodra de eerste aflevering af is publiceren we het onmiddellijk.

Hou je haaks!

Stiif

Dan nu een gedicht van onze man op de achtergrond. Het woord is aan onze Alesis alias Eusebio Gnarkstaaf (als hij aan het dichten is geslagen) die nimmer een lofzang op fijnere onderdelen van de vrouw kon onderdrukken en zodoende wel eens afgestopt moest worden in zijn streven het aantal pageloads op te krikken:

Kokosnoten, Meloenen en loezen

Jopen, joekels en jetsers, heb geduld

Harry’s, prammen en pompelmoezen,

Bollie en Billie, een kinderhand is gauw gevuld

Machtig, machtig. Waarom dit nooit gepubliceerd is, is me een raadsel. Anyway, dan nu een fragment van een verloren gewaand dagboek van voormalig buitenlandcorrespondent Reizenaar uit de tijd dat zijn aftakeling zich wat duidelijker begon te manifesteren:

Reizenaar, Zonderdag 31 April 2008

Wie begrijpt me nog, nu ik de komkommer van de buren heb leren fietsen op haar eenwieler. Hier in Nairobi zijn ze niet zo dol op bittere meloenen met spaken, zeker niet als er dan lucht doorheen komt. Het gaat allemaal te snel. Liever ga ik eindje wandelen met het meisje van het hotel. Je weet wel dagboek, degene die mij van de bliksem redde toen ik op de Kilimanjaro aan het vliegeren was. Ik heb het haar nooit vergeven. En moet je me nu eens zien, zittend op de veranda in mijn Speedo, een baard van 27 dagen en een onduidelijke aanval van valavondmelancholie terwijl het pas 6:20 in de ochtend is. Ik denk dat ik zomaar een hengeltje ga uitgooien vanuit de dakgoot. Die verdomde parasieten ook, die verdomde parasieten, paarsebieten, racieten, racisten!!! racisten!!!

En tenslotte een cartoon van ondergetekende die het ook net niet redde:

Dat dit soort bijdragen de desintegratie van Hanenwürger demonstreerde en dat dit consequenties zou hebben voor aanzien van de minst overbodige blog van vóór de derde wereldoorlog mag geen verbazing opwekken. Vanzelfsprekend werden deze bijdragen door de redactie in een diepe doofpot gestopt die, zo als elke goede doofpot betaamd, een keer open moest. Ik hoop dat de verwachtingen over wat deze website in petto heeft eindelijk een beetje getemperd zijn.

Dit is niet het einde