De eerste dode* van 2010 die er toe doet is een feit. Arjen Grolleman nog wel verdomme. De enige diskjockey van de Nederlandse radio met verstand van zowel abnormale muziek, absurdistische humor als een voorliefde voor de Duitse schreeuwkunst. Gouden doch zeldzame combinatie. Slechts 37 jaar werd dit mirakel. Jonger dan Oscar Wilde, ouder dan Jezus Christus. Rust zacht, met Coil op je iPod.
*van de anderen (o.a. Haïti e.o.) weten wij niet of het toffe peren waren.
4 Comments
In de meest memorabele radiouitzendiung die ik ooit (van hem)hoorde was Grolleman 3 uur lang bezig zijn depressie aan de ether toe te vertrouwen, wat culmineerde in een muzikale fruitmand waarvan zelfs de meest doorgewinterde doomfan nog scheurbuik zou krijgen.
Dit zit me niet lekker…
Eigenlijk zou uit piëteit voor de nabestaanden de voormalige leden van de vergruisde popgroep Krezip tijdelijk een andere thuisplaneet moeten zoeken.
Geen idee of het iets met z’n dood te maken heeft, maar dit was z’n laatste status update op Hyves:
vandaag, 02:59
http://arjengrolleman.hyves.nl/whowhatwhere/
rip …
De bij tijd en wijle zeer ontwapenende presentatiestijl van Grolleman waren uniek voor de Nederlandse radio. Zijn bizarre humor, zijn zelfspot en met name de verhandelingen over zijn eigen geestelijke toestand (die naar mijn bescheiden inschatting diepe dalen kende) maakten zijn shows tot ware meesterwerkjes. Niet die ingeblikte prietpraat van de andere stations, maar schaamteloze oprechtheid. Diep respect voor de man, spijt dat ik de laatste maanden zo weinig meer naar Kink luisterde. Echter, als dit geen zelfmoord is, dan vreet ik een bezem.