Dat de Britse academische wereld inmiddels volledig is doorgerot bewijst de nimmer aflatende stroom publicaties op het wetenschappelijke terrein van de non-informatie, algehele onzin, hole frazen, inkoppertjes en quatsch. Uit een nieuw onderzoek blijkt…enfin lees zelf maar. (more…)
Precies op de dag dat een uitspraak werd gedaan in de zaak die bij Hanenwürger bekend staat als de zaak-van-de-geschifte-computernerds, boekte een ploegje verveelde computerbreinen van Hanenwürger een evenzo opmerkelijke digitale misdaad. Om kwart over drie vanmiddag vernamen wij dat onze jongens op de site Appelogen.be een groot aantal nullen en eenen tegen de server van deze brave nietsvermoedende bloggers parkeerden waarbij jammerlijk ook de serverkast aan gort ging (kortsluiting). Na op walgelijke wijze geprobeerd te hebben om absurde humor, briljante zinsconstructies, literaire vondsten en de prive-foto’s van een vrouwelijke blogger buit te maken kwam men kennelijk tot de conclusie dat deze er niet waren, zodat besloten werd om het gruwelijke lelijke logo te defloreren met de enigmatische letters ZV (om te doen lijken of de randdebielen van Zattevrienden.be achter deze walgelijke misdaad zitten). Prompt werd nog een Hanenwurger-link toegevoegd in de blogroll en kozen onze ‘helden’ (de lamzakken) het hazenpad. Inmiddels is Appelogen wel weer in oude staat hersteld, maar of de site deze brutale kraak ooit nog te boven zal komen is nog maar zeer de vraag…
Als we die malloten van Niburu.nl moeten geloven, hangt ons op 14 oktober iets boven het hoofd wat ons brein te boven gaat. “Niburu.nl”, zul je zeggen. “Zijn dat niet wereldvreemde lamzakken die het fraaie internet vervuilen met hun communistische praatjes over in harmonie leven met andere levensvormen en ze zullen niemand kwaad doen ?” Juist! Dat vinden wij nu ook! Weg met die volksmenners die ons willen doen geloven dat al het goede uit de hemel komt (en gaat) en dat we in tijden van crisis een helpende kosmische hand niet mogen weigeren! Wat nu; “ze willen ons laten zien dat er elders in het universum ook leven is“, we willen helemaal niks te maken hebben met andere werelden. We hebben al genoeg schorem op deze planeet. Wat moeten we dan in godsnaam met hordes werkschuw grijs gespuis?! Dus tegen de muur met dat Niburu-Crapuul! Dan richten wij alvast onze Iraanse raketten naar de hemel zodat alle verdachte objecten die binnen onze vizieren komen subiet aan flarden wordt gekanonneerd. Het moet toch echt eens afgelopen zijn met al die gelukzoekers die zinnens zijn om onder valse voorwendselen onze prachtige beschaving te bedoezelen.
Ook Hanenwürger blijft in de ban van de financiële crisis (dat en het door Hanenwürger georganiseerde WK synchroondammen voor lijders aan het Syndroom van Klinefelter dat nu in De Panne wordt gehouden en waar de Congolees Mbo von Weizacker stijf bovenaan staat). Je kunt namelijk niet altijd in de ban zijn van trivialiteiten zoals geluk najagen, ‘vrienden’ oplichten, vreemde hobby’s of pakweg de ultieme liefde van je leven waarmee je gerust de hemel zou willen bestormen. Dus een stap op de plaats graag, en vooral rustig blijven in deze barre tijden zodat we niet per ongeluk weer in een Wereldoorlog verzeild raken omdat het verwende volk hun brood en spelen niet meer krijgen (vooruit geef ze het brood en laat ze verder alstublieft hun bek houden).
We zagen laatst al dat Willem Middelkoop hoge ogen aan het gooien is op het WK-doemdenken. Welnu, de Amerikaanse Al Jazeera-journalist Max Keiser kan er ook wat van. Een doldriest filmpje (let op het toiletpapier…) over een feitelijk trieste situatie:
Mwahaha! Het zijn gouden tijden voor beroepsdoemdenker Willem Middelkoop. Nu de hele financiële wereld in elkaar dondert als een op erwtensoep gebouwde wolkenkrabber mag Willem in talkshows komen opdraven om zijn pessimistische licht op het schemerige heden en de duistere toekomst te laten schijnen. Hoewel pessimistisch, noem het eerder realistisch, want iedereen die ooit een (geschiedenis-)boekje heeft gelezen over hoe het huidige financiële systeem in elkaar zit, kon het al van verre zien aankomen. Ikzelf echter kwam er al in 1983 achter, toen ik mijn oom Ronald betrapte terwijl hij grote delen van de families’ goudvoorraad aan een donker getint persoon aan het verpatsen was om zijn Star Wars-hobby te financieren.