Onder de gezellige regen in Skaftafell dweilen we onze tenten bij elkaar en begeven we ons naar de vertrekplaats van de bus. Die zal even halt houden in Vík, om daarna verder door te rotsen naar Skógar. Van de woeste kust naar de woeste waterval, zeg maar. In Skógar zullen Piet en Reizenaar het in hun roekeloze kop halen om met pak en zak door het onbehouwen landschap naar Thórsmörk te trekken. Geen idee van welk water die twee getankt hebben. (more…)

We verlaten het vrij stedelijke Höfn en laten onze bagage door een humeurige Terry Jones-kloon in de kofferbak zwieren. Het gletsjermeer Jökulsárlón en het Skaftafell-gebied staan hoog aangeschreven op de lijst van luie instant-reizenaars zoals ik. Wat we te zien én te horen krijgen, zal ons ongetwijfeld bijblijven. Maar dan nog kijken we slechts op het toeristische deel van een gebied dat ongetwijfeld overweldigende natuurschatten achter zijn brutale silhouetten verbergt. (more…)

Na een mistige rit uit Breiðdalsvík en een vluchtige tussenstop in Djúpivogur (foto) worden we uit de bus geborsteld in de havenstad Höfn. We begeven ons naar de receptie van de nabijgelegen camping Thjonustumidstod en dat is meteen al ferm tegen de zin van de uitbater. Als er iets is waarvan hij het op zijn darmen krijgt dan zijn het wel klanten, kunnen we uit zijn houding afleiden. Het gebruik van de camping is niet goedkoop en een vriendelijke service breng je best zelf mee van thuis. Ondanks de luizige kampeergelegenheid zullen we in Höfn bewogen momenten meemaken, ook binnen de eigen huishouding. (more…)

De minst toeristische gebieden zijn de mooiste, zeggen ze wel eens. Klopt volledig. Misschien zijn deze plaatsen niet de meest indrukwekkende bezienswaardigheden, maar wel de mooiste - er ís een verschil. Breiðdalsvík is één van de mooiste streken die we tijdens de hele reis zullen aandoen. Tijdens de busrit naar Breiðdalsvík worden onze levens toevertrouwd aan een relaxte kettingroker met een voetbaltruitje van het Zweedse elftal. Ik weet dat het er in deze streken totaal anders aan toe gaat, maar ik zie mezelf nog niet meteen in een voetbalshirt van Der Mannschaft snel even de nachtwinkel inlopen. Het is ook in Breiðdalsvík dat we tijdens een zwempartij allerlei speelgoed toegeworpen worden door de uitbaters, als waren we een drietal klepperende tuimelaars die er kunstjes mee wisten. (more…)

Goed, Schluss met dat eindeloos geguts van de Godafoss-waterval. De volgende punaise op de bestemmingskaart staat pal boven het meer Mývatn geprikt. Tijdens deze fase van de reis zullen we ons enkele malen echt doorzeikt in onze tenten hijsen. Misschien wel één van onze meest indrukwekkende plaatsen waar we aangelegd zijn. Vulkanen, heetwaterbronnen, blobberende modderputten, stoompokken en de krachtigste waterval van Europa (met inbegrip van Vaticaanstad). (more…)

Het vluchtelingenkonvooi vertrekt vanuit Hólmavík naar Akureyri, een stad waar de mensen opnieuw een erkende taal spreken. Het traject kronkelt tussen uitgestrekte landschappen, opgebroken door scherpe bergen die de horizon belemmeren met hun duistere aanwezigheid in het zwakke avondlicht. Eerste bezienswaardigheid in Akureyri: een nachtwinkel met een blanke eigenaar. Zo ongewoon voor een West-Europeaan dat ik er niet op mijn gemak ben. (more…)

Een stralende hemel in Ísafjörður doet me angstvallig naar de ritsopening van mijn zweterige slaapzak tasten en jaagt me de tent uit. Languit genieten zit er niet in want 1) Met stralende hemels zijn ze bij mij aan het verkeerde adres. 2) Er staat een busrit naar Hólmavík van een viertal uur op het programma. Ik weet niet waar de naam vandaan komt al heb ik een licht vermoeden wat die Hól erin komt doen. De Rough Guide beschrijft deze plaats als een ‘gezellig vissersdorpje’. Moge hun ziel voor eeuwig door de krochten van de zwavelpiet gekaatst worden! (more…)

Die vrijdagochtend komt de ferry aangeschuimd om ons weg te halen van Vogelpoepeiland. Het gevaarte (met Nederlandse achtergrond) zet koers naar Brjánslækur. Brjánslækur is het beginpunt van onze tocht door de Westfjorden, één van de mooiste streken in IJsland. Hier vind je gigantische bruingroene fjorden, ondenkbare watervallen, duizelingwekkende hoogten en gapende diepten. De twee laatste zullen tijdens de rit naar Ísafjörður uitgespeeld worden door een chauffeur die gek is op inhaalmanoeuvres en de dood. (more…)

Na een beultocht naar het stedelijke gedeelte van Borgarnes, nemen we er de bus naar Stykkishólmur. Tijdens de rit stapt een vreemd figuur op de bus. Hij ziet eruit als de doorsnee lustmoordenaar in tal van Duitse Krimi’s. Je kan hem uiterlijk best vergelijken met Harry Klein, de sidekick van Derrick. Hij heeft een priemende blik in de ogen die doen vermoeden dat hij zonet een siamese tweeling gescheiden heeft met de weinige middelen die voor handen waren in het tuinhuis. Hij neemt plaats vooraan in de bus, zodat hij makkelijk zijn fysieke bedreigingen in het oor van de chauffeur kan fluisteren. (more…)